Let's Make our Nepal, a Dreamland: May 2021

Monday, May 31, 2021

Whatever happened, happened for the good.

1 June 2021
Lord Krishan says to Arjuna, "Whatever happened, happened for the good." That's why we should not worry about the happening whether it looks good or bad.  Good and bad depends on the perception of one. If the same happening is in front of various persons, their utterance might be different . See the entire world nearly for two years  is under the threat of Covid-19 corona virus. It has damaged the economic status of the world. But due to its presence so many have had the good fortune too.
The ones who are involving in the business of sanitizer and masks, they have been up starters at this hours. There are various scientists  who are doing research on it. There have different concept on using of the masks too. One the one hand some people, as well as the medical personals are saying that using masks is compulsory to save human lives from  being stopped transferred from one to another. Others are claiming that using mask means weakening the lung and its function too .It means it's useless but only the waste of money and on the other hand we are being feeble in respiration or breathing. Naturally grown lives have better life.
We have to believe that whatever happens, we have to take it positively too. Even the death of a person in a family seems very panic, irreparable, and intolerable, but ultimately after a few days except on some occasion everyone forgets it and tries to let the family run from the second hand. It means death of a person is the opportunity to other to be matured too. It's because the second gets the responsibility to handle the family.
So is the death of the political leaders as well as downfall of the leaders. There is illusion that there may be the end of everything if a so called renown leader passes away. Nothing happens the next ones might be wiser than him or cleverer or more visionary too. Everything happens to give the different flavour and feeling to the living ones. In the past the nation without king was impossible but later it has been possible too. In the same way, the cause of the downfall of the nation was only the king but the time has justified that the king was not only the responsible of it. There are various reasons behind it. 
So change is the law of universe. We can see, feel or hear or say that nothing is permanent. Everything is temporary. What we have today, might not be from the early dawn next day. We can see nearly naked trees like a broken tree but at the arrival of spring season we can see the sprouting buds, shoots, leaves, flowers and fruits there.  Even in a year there are so many changes in a single tree, So is in the life of human being too.  Even a single person identity differs when his location is changed . At home he may be grand pa, father or son, brother, sister, spouse but at the road he is pedestrian but at his office he might be only a staff or chief of the office or something like that. Even the non living thing has its life span though it cannot breath or move itself. But it's sure that one day it decays and gets destroyed. It's our foolishness to say non living thing does not have life.  It has life too but different to the living things. 
Today's political happenings in Nepal has raised the questions to the performance and the vision of so called the leaders who involved in writing the constitution of Nepal through constituent assembly. It was the illusion that if the constitution of Nepal could be written every prevailing discriminations  could come to the end and only equality fosters everywhere . But in bizarre, the concerned ones are explaining its articles in their own ways , which seems irrational. The dethroning of the king in Nepal has taught the lesson that  political system is not the problem. Problem lies in person and his performance. See what is happening . The ones who used to walk together with same voice are blaming each other as a dictator, anarchist, corrupted and so on .The blame used to go over the king a few years back . Now what is necessary. Change is necessary. Change in thinking and performing differently is a must. 
Whatever is shouting or chanting in one zone it is also for the betterment. It may compel to change in thinking and realize the value of the words they speak. Let's be ready to accept the change as the nature compels us to accept its values.  What we eat as vegetable in the morning we  may not wish to have the same vegetables in the evening . So is the case of politics. Whatever name we give the political system, its goal is to save the territory, the people residing inside this territory and uplift their status through the development. Whether it is democratic or dictatorship, or socialist or in other forms, it is only to keep the people in illusion and lure them towards them. What differences can we see under the Ranas to the so called republican prime minister .No changes we can see or feel but only the words are different. Whether it is communist philosophy or democratic, it does not matter. It is you how you perceive it. So everyone has to accept the change which is universal.

Sunday, May 30, 2021

गुरु हुनुपर्ने व्यक्ति विचारा शिक्षक भएको अवस्था

२०७८ ।०२ ।१७

गुरु हुनुपर्ने व्यक्ति विचारा शिक्षक भएको अवस्था

नेपालको यो दुरदशा हुनु, राजनैतिक अस्थिरता हुनु, राजनितिमा भिडतन्त्रको वास हुनु, भ्रष्टाचारमा लिन हुनु, मत्स्य न्यायलाई प्रोत्साहन दिनु एक्काइसौ शताव्दीलाई सुहाउदो शिक्षा दिलाउन नसक्नु नै हो । शिक्षक पेशाको लागि शिक्षक भएको अवस्था छैन । उ जागिरको लागि मात्र शिक्षक छ । आफ्नो पहिचानमा विश्वास छैन, आफ्नो सामाथ्र्यमा विश्वास छैन, अरुको विचारको पछि लाग्छ । न आफु विचारको विजारोपण गर्न सक्छ न अरु असल विचारको सिको गर्न नै सक्छ । जव नेपालमा वजेट भाषण अर्थ मन्त्रीबाट प्रसारण हुन्छ, अनि शिक्षकहरुको रोदन सुरु हुन्छ ।

शिक्षकले आफ्नो पहिचान गर्न सकेको छैन । हिजोको दिनमा राजनितिलाई क्षणभरमा परिवर्तन गराउन सक्ने शक्ति आज निकम्मा भएको छ, पराधिन छ, स्वतन्त्र हुन सकेको छैन । हिजो सत्य युग, त्रेतायुग, द्वापर युग हुदै कलियुगसम्म आउदै गर्दा शिक्षाले फड्को मार्नु पर्ने थियो । हिजोको दिनमा चाहे त्यो हतियारको सोध होस वा ज्ञानको किन नहोस, त्यो केवल गुरुले मात्र गर्थे तर आज गुरु हराएका छन, शिक्षक मात्र भएका छन, त्यसमा पनि तलवी शिक्षक ।

गुरुको अर्थ त अन्धकारको नास गर्नु हो । तर के गर्नु आफै भित्रको अन्योललाई चिर्न सकेको छैन । नेपालमा शिक्षक निरिह देखिएका छन । सरकारस“ग माग राख्ने हैसियत समेत राख्न सकेका छैनन । सरकारी कर्मचारीको सेवा र सुविधास“ग तौलिरहेका छन । शिक्षक र कर्मचारीको विचको भिन्नताको पनि पहिचान छैन । त्यो कर्मचारी पनि शिक्षकले नै उत्पादन गरेको हो, त्यो डा. पनि शिक्षककै उपज हुन, अनि इन्जिनियर पनि, नर्स, ड्राइभर, पाइलट, राजनितिज्ञ, वा वकिल, न्यायधिश, प्रहरी, सेना, वा जेटी, जेटीए, वा अन्य जनशक्ति सवै उसैले उत्पादन गर्छ । उ कसरी कमजोर । उसले किन समाजमा रहेका अन्य जनशक्तिको विचारमा भएको अन्धकारलाई नास गरी सवैका पुज्य शिक्षक नै हुन भनेर किन वुझाउन सक्दैन । किन कर्मचारीको सुविधा जति हामीले प्राप्ती गरेनौ भन्छ ? किन शिक्षकले सवैको पथ प्रदशक हो र यो असल मानिसको पहिलो रोजाइको पेशा वन्न सक्नुपर्छ भनेर भन्न सक्दैन र वुझाउन पर्नेलाई वुझाउन सक्दैन ।

किन कि उ कमजोर भएको छ । अरुलाई भन्दा आफुलाई कमजोर सोचिरहेको छ । अवका शिक्षकले भन्न सक्नु पर्छ, आसाको दियालो जलाउन सक्नु पर्छ, प्रेमको माध्यमबाट अरुलाई प्रभावित पार्न सक्नुपर्छ, नेपालका शिक्षकको पारिश्रमिक अन्य क्षेत्रस“ग अतुलनिय हुनु पर्छ । एक ठा“उमा अध्यापन गराउने शिक्षक उसको परिवार पाल्नको लागि अन्य कुनै खोजिको अभावमा छटपटाउने अवस्थामा राख्न हुदैन । किनकि मनमा विचलन आएको शिक्ष्ँकले सही शिक्षा दिन सक्दैन, र उसका विद्यार्थीलाई सतमार्गमा डोर्याउन सक्दैन अनि मानव समाज गन्तव्य विहिन हुने छ , ठीक अहिल्यकै अवस्था । हिजो संविधान सभाले वनाएको संविधान माथि प्रश्न खडा भएको छ । किनकि त्यहा“ जे लेखिनु पर्ने हो त्यो लेखिएको छैन । किन कि त्यसमा शिक्षाको अभाव रह्यो, चेतनााको कमी भयो । त्यसैले पनि अव भन्न सक्नुपर्छ, देशको शिक्षकको तलव सम्माननीय पदको वरावर वा त्यो भन्दा पनि माथि । किन भन्न सक्दैन शिक्षक नेतृत्व ।

सम्माननीयहरुका त अन्य भत्ताका प्रशस्त ठा“उ रहन्छन, तर शिक्षकमा त्यो रहदैन । त्यसैले भन्न सक्नु पर्छ, माग राख्न सक्नु पर्छ र एकै स्वरमा वाध्य पार्न सक्नु पर्छ शिक्षकको पारिश्रमिक सवैको भन्दा माथि हुनुपर्छ । जव पारिश्रमिक उच्च हुन्छ, स्वतह अनि अहिलेको झै रोधन भावी पिडीले गर्नु पर्दैन । जीपीए ४ मा ४ ल्याउने विद्यार्थी विदेशमा गएर जे काम गर्नको लागि पनि तयार छ वास उसलाई डलर वा पौन्ड चाहिएको छ । त्यो विद्यार्थीले आफ्नो भविष्य र कमाइ यही राम्रो देख्यो भने विदेशी भुमि कर्मको लागि होइन केही समय सयलको लागि यात्रा गर्ने छ । त्यो बाटोको खोजी कहिले गर्ने हो ? अव यता सोच्नु पर्दैन ? शिक्षकले कर्मचारीले पाएको सुविधा पाएनन भन्नु नै शिक्षकले आफ्नो पहिचान गुमाएको हो । शिक्षकको मान राख्नसक्नुपर्छ भन्ने जनशक्ति उत्पादन गरेपछि भोलिका दिनमा यो रोदन गर्नु पर्दैन । यो सम्भव छ तर शिक्षकमा एकता चाहिएको छ र साच्चीकै गुरु वन्न सक्नुपरेको छ ।

त्यसैले पनि अहिलेका प्रचलनमा रहेका संघ, संगठन, महासंघको विघटन गरी एकल शिक्षकको संगठन चाहिएको छ । नाम जे भए पनि यसले केही असर गर्दैन । अहिलेको महासंघको विधानले एक कर्तव्यनिष्ठ शिक्षक यसको नेता वन्न सक्दैन । त्यसैले यो निकम्मा छ । यसको तुरन्त खारेजी गर्नुपर्छ । सक्षम र सवल शिक्षक यसको नेतृत्व गरोस जसले देशको मार्गदर्शक शक्तिको रुपमा पहिचान वनाउन सकोस । देशलाई अप्ठ्यारो परेको वेलामा निकासको बाटो दिन सक्ने पथ प्रदशक वनोस वा अन्य अन्योलको वेलामा दवाव समूहको काम गर्न सकोस नकि अहिले देखिएको विचारा नवनोस र रोदनमा कुद््न नपारोस। आजको आवश्यकता यही हो । यो क्षेत्र जुन दिन सुध्रिएर आउछ, नेपालका अन्योलका दिनको पनि अन्त्य हुन्छ । यही मार्गमा लाग्नको लागि एक शिक्षक भएको हैसियतले अनुरोध पनि गर्दछु ।

शिक्षकको वारेमा केही प्रशंग पस्कदै गर्दा एक अन्धकार कोठामा वालिएका चार मैन वत्तीको कथा पस्कन मन लाग्यो । चारवटै वत्ती वलिरहेका थिए । अचानाक कोठामा वलिरहेको वत्ती जो शान्तिको लागि वल्दै थियो । उ निभेछ । अव तीन वत्ती मात्र वल्न थाले । त्यही कर्ममा दास्रो वत्तीलाई पनि जलिरहन मन लागेनछ। उ पनि निभ्न पुग्छ । त्यो निभेको वत्ती विश्वास रहेछ । विश्वासको दिप पनि रहेन अव । फेरी अर्को तेस्रो वत्ती पनि जल्न छोडेछ । त्यो वत्ती प्रेमको लागि जलिरहेको थियो । आजको शिक्षक र शिक्षक नेतृत्व यही अवस्थामा गुज्रिएको छ । तीनवटा दिप निभिसकेको छ । अव अन्तिम दिप जलिरहेको छ । त्यही दिप जलिरहेको कोठामा एक वालक आइपुग्छ । तर एकवटा मात्र वत्ती जलेको देख्दा छटपटिएको देखेपछि वलिरहेको वत्तीले भनेछ किन तिमी छटपटाउदै छौ ? उसले भनेछ अघिसम्म चारवटा दियो वल्दै थियो प्रकाश पनि थियो । अव प्रकाश पुग्दैन कि भन्ने भए भएको छ भनेको सुन्ने वित्तीकै वलिरहको वत्तीले भनेछ । तिमी आत्तिनु पर्दैन । म एक्लै भएर पनि मेरा निभेका तीन मित्रहरु फर्केर आउने छन भनी कोठामा प्रकाश छोडिरहेको छु । अनि त्यो वालकले सोधेछ, तपाइ को हो नि ? म आसा हो । सवैले छोडेपनि मैले पुन मेरा अरु साथीहरु आउछन भनेर पर्खिराखेको छु ।

म आसा हु । के यति मात्र आसाले वोलेको थियो विस्तारै गरी शान्तिको दियो फर्केर आएर वल्न थालेछ, फेरी अर्को दियो पनि जलेछ, त्यो पनि विश्वास पनि फर्किएछ। जव शान्ति र विश्वासको दियो जल्न थाल्यो, वाध्य भएर पे्रमको पनि दिप जल्न थालेछ । अन्तमा आसाले आफ्ना सहयात्री शान्ति, विश्वास, प्रेमको दियो जलाइ अन्धाकार हुन लागेको कोठामा उज्यालो छाएको थियो । आजको दिनमा शिक्षक आन्दोलनको लागि आसाको दियोको साथले छोडेर गएका शान्ति, विश्वास र प्रेमलाई आसाको माध्यमबाट एकिकृत गरी आन्दोलनको विगुल फुक्नुपरेको छ । त्यसमा राजनैतिक गन्ध आउन हुदैन । त्यसले विचमा शान्ति, प्रेम माथि हिजोका दिनमा झै विश्वास घात गर्ने छ । त्यस्ता विश्वासघाती देखि सावधान हुदै शिक्षक एकतामा कमिलाको वल, शिंहको गर्जन, कस्तुरी मृगको विनाको पहिचान साथ अगाडि वढौ र मनोवल उच्च राखौ आसाले झै खोजेको प्राप्ती हुनेछ । अन्यथा यीनै कथाहरु वेदनाको रुपमा अगाडि वढिरहनेछन । भन्नै पर्छ गुरु त्यही आसा हो, त्यही दीप हो आफु जलेर प्रकाश अरुलाई छरेको हुन्छ । आज त्यही दीपको लागि सामुहिक आवाज गुन्जाऔ कृष्णको वासुरीको ध्वन झै । जहा“ स्वतस्पूmूर्त रुपमा ध्वन सुन्न र साथ दिनको लािग सवैको आवाज एक वनाऔ । अहिलेका विधान र संघ संगठनले र महासंघले त्यो हैसियत गुमाएको छ । नया“ विउ रौपौ । शिक्षकलाई साच्चैको गुरु ने वनाऔं ।

Saturday, May 29, 2021

शिक्षकहरु हेपिएकै छन, शिक्षककै नेतृत्वको कारणले

२०७८ ।०२ ।१६

शिक्षकहरु हेपिएकै छन, शिक्षककै नेतृत्वको कारणले 

नेपालका शिक्षकको बजेट भाषण पछि रोदन सुनिन थालेको छ । विभेद भयो । कर्मचारीको तहमा पनि राखेन । कर्मचारीलाई दिइएका सुविधाहरु प्राप्ति गर्न सकेनन । शिक्षक र कर्मचारीको विचमा विभेद हुन्छ नै तर पनि माग राख्न सक्दैन शिक्षक, रोदनमा वाच्न सिकेको छ, अधिकार खोसेर लिनुपर्छ चाकडीको पछि लाग्छ । आफ्नो मर्म वुझ्दैन, आफ्नो सामाथ्र्यको पहिचान छैन, आफ्नो सुगन्धको वारेमा थाह छैन, अनि गन्तव्यको पनि । न एकतामा वल छ भन्ने कुरोलाई स्वीकार गर्छ , न अरुको क्षमता माथि नै । आफै सर्वाेपरी ठान्छन तर ठान्नुपर्नेले वास्ता नै गर्दैन । किन ? किन कि उ शिक्षकको नेता हुनुपर्ने व्यक्ति कसैको भैसकेको छ । जव नेता कसैको हुन्छ र शिक्षकको वन्दैन त्यस्तो नेतृत्वबाट के को आसा गर्नु ? शिक्षक संघ, संगठनका अधिवेशन हुन्छ त्यो वेलामा आफ्नो संगठन प्रतिको नजिकको राजनैतिक दलको व्यक्तिलाई वोलाएर आतिथ्यग्रहण गराइ राखेको देख्छु, त्यो वेलामा जसलाई वोलाउन पर्ने हो, जसलाई शिक्षकको समस्याको वारेमा सुनाउन पर्ने उसलाई आमन्त्रित समेत गरेको हुदैन । सरकार कम्निष्टको छ , तर शिक्षक संघले कार्यक्रम गर्दा नेपाली कांग्रेसका शिर्षस्थ नेतालाई वोलाउछ, विर्सन्छ उसले कि कांग्रेसले पनि सरकार चलाएको थियो नि ।

ठिक त्यसरी नै संगठनले कार्यक्रम गर्छ, उसको पनि पारा उही हो । उसले पनि आफ्नो संगठन प्रति आवद्द भएको दल खोज्छ, जसलाई वोलाउन पर्ने हो र सुनाउन पर्ने हो उसलाई सुनाउन सक्दैन र त्यो सामाथ्र्य पनि राख्दैन । विचरा कांग्रेस भएको वेलामा शेरवहादुर र राम चन्द्र पौडेललाई वोलाएर के गर्नु । उनीहरुको अवस्था नै दयनीय छ । पुलको उदघाटन गर्न गएको र आफ्नै पहलमा भएका विकासका कार्यहरु समेत आफ्नै दैलोमा उदघाटन गर्न जादा समेत बाटो रोकेको देख्दादेख्दै तीनै नेताहरुलाई विश्वास गरेर सवै पूरा गरिदिन्छन भन्ने सोच राख्नु गलत थियो । सामार्थ्य  थियो भने शिक्षक संघ, संगठनका अधिवेशन वा अन्य केही नामका सम्मेलनहरु हुन , त्यस वेलामा शिक्षा सचिव, अर्थ सचिव, शिक्षा मन्त्री , अर्थ मन्त्री र सम्भव भए प्रधानमन्त्रीलाई सुनाउन पर्ने हो । सरकार वोेलीको,  शेरबहादुरसँग गरिएको गुनासोले केही अर्थ राख्दैन । कृष्ण प्रसाद भट्टराई छैनन अहिले, शिक्षकलाई माया गर्ने नेता । शेरवहादुर त ४ पटक प्रधानमन्त्री भैसकेको मानिस । उहाँले  शिक्षकका कुरा सुन्ने भएको भए त्यही वेलामा सुनिसक्नुहुन्थ्यो नि । हैन र ? किन अन्धो वन्दैछ शिक्षक नेतृृत्व । महासंघ छ तर अध्यक्ष छैन । अनि सरकारले काम गरेन भन्ने ? नैतिक आधार कहाँ छ नेपालको शिक्षकलाई ? आफ्नो नेता चुन्न नसक्नेले नेपालका शिक्षकको आन्दोलनको नेतृत्व गर्छु भन्ने । हास्यास्पद मात्र हो ।

शिक्षकको आवाजमा शिंहको गर्जन, कमिलाको एकता, सुदामाको भक्ति र माग राख्नसक्ने क्षमता, हुनुपर्ने हो तर के गर्नु कस्तुरी जस्तो भएको छ । विचरा त्यो कस्तुरी मृग आफ्नो सुगन्धको खोजिमा भौतारिरहन्छ, आफ्रनै नाभिमा विना छ सुगन्ध यसैले छोडेको छ भन्ने हेक्का समेत छैन । शव्द गुरु आफैमा पवित्र छ । गु को अर्थ अन्धकार र रु को अर्थ हटाउने । विचरा हाम्रो नेतृत्वले गुरु वन्नैसकेन । वन्न सकेको भए ती नेतृत्वमा रहनेले शिक्षा सचिव, अर्थ सचिव, शिक्षा मन्त्री , अर्थ मन्त्री र प्रधानमन्त्रीलाई शिक्षकको समस्याको वोध गराउन सकेको भए अर्थात शिक्षकहरुमाथि भएको अन्धकारपक्षको वोध गराउन सकेको भए यो रोदन गर्नुपर्ने थिएन । शिक्षकले त गरिदिएकै थिए । शिक्षक महासंघ, संघ र संगठनलाई वुझाउन पर्ने लेवी तिरिदिएकै हुन्छन, आन्दोलनको ज्वारभाटा ल्याउन पर्छ भन्दै गर्दा सडक पनि ढाकिदिएकै थिए । आज सम्झौता गर्ने नेतृत्व भन्छ, सम्झौता हामीसँग गर्यो कार्यान्वयन गरेन भनेर । अनि फेरी सगौरव भन्छ आज जे पाएको छ नेपालको शिक्षकले त्यो आन्दोलनबाट नै पाएको छ । खोइ शिक्षकसँग सरोकारवाला डराएको  अर्थात उसको आवाज सुनेको । 

वल्ल वल्ल वालशिक्षकलाई केही राहतको गन्ध आएको छ र विद्यालय कर्मचारीलाई पनि । अव भनिदिन्छ यो त हामीले गर्दा आएको हो । यदि त्यो नेतृत्वले गर्दा हो भने अरु विभेद किन सहेको ? विभेद पनि त सहनु हुन्नथ्यो नि , हैन । शिक्षक शिक्षक वन्न सक्नुपर्छ । राजनितिमा रुचि राख्ने शिक्षकहरु दलिय राजनितिमा जादा हुन्छ । त्यो वेलामा शिक्षकले सघाएको अवस्थामा उसले नेपालीको मतबाट जुनसुकै स्थानबाट पनि जित्ने सम्भावना रहन्छ यदि प्रत्यक शिक्षक उसलाई चाहन्छन भने । जितेर आउन सक्छ । तर अहिेले नै  चाकडीमा पुगेको शिक्षकलाई , भोलीका दिनमा राजनैतिक नेतृत्वले  उसलाई गन्दैन । कति वेहाल वनाएको छ कति शिक्षकका नेताहरुलाई ः पेशाबाट राजिनामा दिन लगाउने तर पछि उमेदवार हुनको लागि टिकट पनि नदिएको अवस्था छ । शिक्षक तथा राजनैतिक नेतृत्वले एक पटक भगवान कृष्णको साथी सुदामालाई पढ्ने हो भने सरोकारवालासँग माग कसरी राख्नुपर्छ भन्ने सोचको वोध हुनसक्छ । हुन त कलियुगको मानिसलाई कहाँ द्वापरयुगको कुरो गर्ने ? 

शिक्षकका अधिवेशन हुन्छन, आफुले चाहेजस्तो भैइन्जेल केही विधि विधान चाहिदैन । जव आफ्नो सारा जीवन विताएको शिक्षक आफ्नो संगठनभित्रको नेतृत्वमा जान खोज्छ, उसलाई वेलामा नै रोक लगाइएको हुन्छ । फेरी विद्यालयको नेतृत्वको वेला हुन्छ, शिक्षा नियमावली के भन्छ र के चाहिन्छ त्यसको पनि हेक्का हुदैन, आफ्नो कठपुतली वन्छ कि वन्दैन भन्ने सोच विकास हुन्छ । जव शिक्षक गुरु वन्न सक्दैन, अनि अन्धकार हुदैन त ? शिक्षकले र शिक्षकको नेतृत्वले विधि विधानलाई मान्नु पर्ने होइन तर कहा मानिएको छ । आफुभन्दा माथिल्लो तहको शिक्षक छ, उसलाई वेवास्था गरिन्छ । कसैले जिन्दगी विताएर सक्दै गर्दा मन वचन र कर्मले समर्पित शिक्षकलाई न शिक्षक नेतृत्व हेर्छ र न सम्वन्धित निकायले नै । अख्तियारवाला व्यक्तिहरु कमजोर र कसैको पक्षमा लागिदिदा एक संस्था नै धरापमा पर्न सक्छ । नेतृत्वले त कहिले सहन गर्न सक्नुपर्छ कहिले त्याग पनि । आफुले कहिल्यै पनि त्याग गर्न नपर्ने अर्कोलाई सधै छोडिदिनु पर्ने । शिक्षक महासंघलाई हेर्दा खेरी समग्र नेपालको शिक्षक कस्तो रहेछ भनेर देखाउँछ भने अहिलेका राजनैतिक अवस्थाले कस्तो संविधान लेखेको रहेछ त भन्ने जनाउँछ । अहिले वोली खराव कि संविधान आफैमा वाझेको छ, त्यता हेर्नु पर्दैन । 

शिक्षक मार्ग दर्शक  वन्नुपर्छ । भविष्य देखाउन सक्नुपर्छ । के नेपालका शिक्षकले आफ्ना सन्तानको भविष्य आफ्नै देशमा देखाएका छन त ? के उनीहरु यही नेपालको माटोलाई उर्वर वनाउने सोचमा छन त । किन विद्यालय र विश्व विद्यालयहरु अरु देशका विद्यार्थीको रोजाइमा छैनन त ? लिनु मात्र पनि होइन । शिक्षक पेशा अरुले मर्यादित वनाएर वन्ने होइन । विभेद भयो भनेर भन्ने अवस्था कसले वनायो । यदि शिक्षकले पेशामा यसैलाई सवैको पहिलो रोजाइको पेशा वनाउन सक्ने किसिमको विउ रोप्न सकेको भए आजका प्रधानमन्त्री, मन्त्री, सचिव कसका उपज हुन । उनीहरुलाई शिक्षा कसले दियो । हुन त गुरु द्राेणचार्यले गुरु दक्षिणाको रुपमा एकलव्यको वुढी औंला माग्दा उनले विना रोकतोक दिएका थिए । विद्यार्थी धेरै थिए तर पनि गुरु र चेलाको सम्वन्धको कुरो उठ्दा एकलव्वे कहिले वाहिर पुग्दैनन । उनी अजर र अम्मर छन । किन ? किन कि त्यहाँ गुरु भक्ति थियो यद्दपी त्यो सरल भाषामा पाच्य हुदैन र न्यायोचित पनि थिएन तापनि एक दृष्टान्त सदाको लागि अम्मर भएको छ । 

मानिसको जन्म नै मृत्युको लागि र जीवन जीउन  र कर्मको लागि हो । नेता हुनु ठूलो कुरो होइन तर नेताको मर्यादामा रहन नसक्नु मानिसको दुर्वल पक्ष । आज हामीले नेता देखेका छौ तर नेताको मर्यादालाई नग्न पारेको देखेका छौ र त्यही नग्नतालाई हामी शिक्षकहरु स्वीकार्दै छौ । यही हो दुर्भाग्य हामी नेपाली शिक्षक र समग्रमा नेपालको । त्यो एकलव्वे आज किन उत्पादन हुन सक्दैन । यदि एकलव्वे जस्ता विद्यार्थीहरु उत्पादन गर्न शिक्षक सफल भएको भए आज तीनै एकलव्वेले शिक्षकको शिर ठाडो वनाइदिने थिए । आज आफ्नै विद्यार्थी सचिव छ, मन्त्री छ तर प्नधानमन्त्री छ तर उही रोदनमा जिएको छ किन ? त्यही एकलव्वे जस्तै विद्यार्थी आजका गुरु किन उत्पादन गर्न सक्दैनन ।कमजोर कहाँ छ , खोज्नु पर्दैन ? शिक्षकले त लिदा भन्दा दिदा खुशी हुनुपर्छ र त्यही संस्कार सिकाउन सक्नुपर्छ हैन र ? तर के गर्नु । विद्यार्थीका नेताहरु सामुदायिक विद्यालयमा चन्दा माग्न पुग्छन  र भोलिका नेता तिनै पराधिनवादीहरु हुन्छन । स्वतन्त्र  कसरी भए ? आत्मनिर्भर हुन सिकाएको छैन शिक्षाले । न प्रजातन्त्रत्रको वारेमा लेखिएको र गरिएको  अवस्था छ । देशको नेतृत्व त देशको सेवक हो , जनता मालिक हुुन भन्न सिकाउन सकेको छैन शिक्षाले । त्यसैले त यहाँ दुरदशा छ । आफुले पाए ठीक अरुले पाए वेठीक । शिक्षक हाँस वन्न सक्नुपर्ने हो जसले दुध र पानीलाई छुट्टाउन सक्छ । यसको अर्थ विवेकको सही प्रयोग गर्न ।  

अव गर्नु पर्ने के ? शिक्षकका संघ , संगठन, महासंघ सवैको खारेजी गरी नेपालका शिक्षकको एकल संगठन त्यो पनि कमिलाको जस्तो ।  सानो जीव छ तर ठूला ठूला जीव वोक्ने सामार्थ्य राख्छ यसले । शिक्षकले वारम्वार आन्दोलन गर्ने होइन । गर्नु नै पर्ने भए एक युगमा एकपटक । शिक्षकको नेतृत्वले वोलिदिदा देशको सरकारको कुर्चि हल्लने सामार्थ्य  राख्न सक्नुपर्छ । शिक्षकलाई जिस्काउदा आफ्नो भविष्यको रेखा नै खराव हुन्छ भन्ने वनाउन सक्नुपर्ने हुन्छ । के यो सम्भव छ ? किन छैन ? हिजो नेपालमा राजा विनाको समाज कल्पना भन्दा वाहिरको थियो । राजाले सानो गल्ति गरे आफैले सर्वेसर्वा ठाने आज देखेका छन । शिक्षकले शिक्षकको आवाज र निमुखाको आवाज वन्न खोज्दाको दिनमा मात्र नै सवै असमानताको अन्ते हुनेछ , शिक्षक पुजिने छ र नेपालको परिवर्तन हुने छ । आजको खोजी यही हो । शिक्षकहरु गर्जन सिक, मलम लगाउन सिक, भविष्य देखाउन सिक, निरिह हु भन्ने भावना त्याग, आफ्नो विनाको पहिचान गर, र सामार्थ्यलाई पनि एक पटक तौलह । त्यसपछि नेपालको शिक्षक निरीह र कठैको पात्र वन्ने छैन ।

Devendra Koirala, सोमनाथ पौडेल and 10 others

2 Comments

Friday, May 28, 2021

24 May 2021

Krishna Prasad Bhattrai, an icon of politics in Nepal 
During the second lockdown of Nepal I have gone  through the life and sacrifice of Krishna Prasad Bhhattrai, a former prime minister of Nepal. He was the one who wished to guide the politics through the system. He was able to set the record that politics without greed is possible too. He was deceived by the so called leaders of Nepalese Congress by which Nepal has been falling behind.

Even today without having the number of representatives in the house Nepalese Congress has shown the interest to be in power . Nepalese politicians have been in power but they have been failure to handle it. Every leader from each political party should judge themselves  whether they are working for the sake of Nepal and  Nepalese. If the economic status of Nepalese has been improved and the international loan has been lessen, they might have felt proud of the present leaders of Nepal. But they have seen their past and present and have been raising for the source of their income too. 

Krishna Prasad Bhattrai has left the world dazzle letting his dedication. But he has been deceived mostly by Girija Prasad Koirala which seems very unfair too. Mr. Bhattrai did nothing wrong  and was always for the unification but not separation of Nepalese Congress. The Nepali Congress asked votes from Nepalese saying that the future prime minister would be Krishna prasad Bhattrai but  Nepali congress didn't let him rule the nation. 

Anyway when people remember him, everyone remembers him as a man who had trunk, an umbrella and a clay pitcher as his property and returned from the quarter of Prime Minister of Nepal. He could take decision independently. His name was not joined anywhere else . But most of Nepalese leaders are still under the influences  of northern and southern power.

JuNa Baayung Rai, Ram Kumar Bajgain and 13 others

Comment

Monday, May 31, 2021

Sunday, May 30, 2021

Saturday, May 29, 2021

Friday, May 28, 2021

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

Chandra Kanta Pandit updated his status.

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

3 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Ichchha Baral.

23 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Prasain Yogya.

58 Comments

73 Comments

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

Chandra Kanta Pandit updated his status.

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

3 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Ichchha Baral.

23 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Prasain Yogya.

58 Comments

73 Comments

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

Chandra Kanta Pandit updated his status.

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

3 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Ichchha Baral.

23 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Prasain Yogya.

58 Comments

73 Comments

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

Chandra Kanta Pandit updated his status.

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

3 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Ichchha Baral.

23 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Prasain Yogya.

58 Comments

73 Comments

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

Chandra Kanta Pandit updated his status.

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

3 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Ichchha Baral.

23 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Prasain Yogya.

58 Comments

73 Comments

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

Chandra Kanta Pandit updated his status.

0 Comments

Chandra Kanta Pandit shared a memory.

3 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Ichchha Baral.

23 Comments

Chandra Kanta Pandit is with Prasain Yogya.

58 Comments

73 Comments