Indepent is the way to develop Nepal but not the foreign aid

31 January 2020
Indepent is the way to develop Nepal but not the foreign aid

Nepal is an independent country. She was a prosperous country nearly a century ago in comparision to other countires in the world. She was able to donate other but today she is hoping for foreign aid is the out put of visionless leaders of the prior government. Now there is conflict on millennium challange corporation (MCC) between political parties and even inside a single political party as well as Nepalese around Nepal and abroad. It has been the burning issue in Nepal whether to pass MCC impact or not through the federal parliament of Nepal.

Once Abraham Lincoln, the 16 th president of the USA asked his son's teacher to teach his son that the value of a single dollar earned by himself will be more worthy than that 5 pound given by other. It means earning a single dollar means that he is on the way to earning and being an independent being. In the same way, there is a chinese proverb: Teach a man to fish which equals to ‘Give a man a fish and you feed him for one day. Teach a man to fish and you feed him for a lifetime’. These two references means that being independent is the way of living prestigious life. Everyone can live his/her life even in the absence of his /her parents too. Even every religion also focuses everyone to donate rather than receiving something else from other. Donating to other is the way of salvation after someone's death.

The motto of the present govenment of Nepal should be able to continue her independency the days and years ahead. To make her an independent country in economics too she has to eradicate corruption from every field and let ecveryone enjoy the rights of equality as mentioned in our constitution of Nepal. If right person is in the right place Nepal can march forward in no time and can be able to donate other in the place of hope of collecting foreign aid. Receiving froeign aid from the advanced countries without any reservation and if it is only the donation it's okay. If not, it should not be accepted. Instead of it, everyone has to be ready to shower the sweat beds on our soil to grow vegetables, grains and fruits. If our soil is properly used, we can export the food and need not to import any food items. So is the case of road building. If every village is linked with road service, every Nepales will be access to the modern discovery and sell the product what they grow. Drinking water shoud be access in every home of our Nepal.

The education sytem of Nepal should be related to Nepal. The man power that our schools or universities produce should dream to stay here and be ready to shower our soil in Nepal. There should be end of every type of social discrimination but the government and Neplaese people should be conscoius to preserve their culture and tradition too. Therefore 55 Arab is not the great fund for the development. If the USA gives the amount to Nepal without any prejudices and it is only for the sake of donation, it can be accepted. If not it has to be ignored and Nepal should find other alternativess for the expense that Nepal needs for development.

Special day for me

2076-10-16
Special day for me
It was the matter of 11 years back on 16 Magh 2065, my kid Praguna Pandit, a premature child of seven months staying in her mother womb who was only 1250 gram began to cry for the first time, didn't only save her life but also her mother`s life to as the doctor's words. She remained silent for few minutes when she came to the earth for the first time and started crying which could hardly be heard as her mother`s word. She spent 20 days at maternal hospital in ventilator in Kathmandu and lost nearly 250 grams of her weight. She was fully developed a cute baby when the hospital dischargef her. We couple were very happy to find her as our female kid and prayed for her sound health and speedy growth of her body is now a student of grade six at Pashupati Mitra Secondary School, Chabahil, Kathmandu is being mature not only with her physical structure but also with her mental growth.

I am proud to find you as my kid and wish you happy birthday, many many happy returns of the day. May you be able to prove the worth of living as a rational being with your performance on social acitivity and own personal growth in diverse field. May you be able to give off fragrance that can lure human beings to choose the path of righteousness and dispel darkness that is residing in heart.

May you be a being of words and prove the worth of living through the deed you performed . May Saraswoti Ma bless her with the knowledge that can guide the human society to the path of justice and righteousness . May you be the ray that can spark your heart and fade the darkness prevailing in so called human`s minds. Happy birthday to you my kid.

वधाई तथा सहानुभुति

२०७६/०८/१५
वधाई तथा सहानुभुति

चुनाव हुनुभन्दा अगाडिका राजनैतिक दलका नेताहरु भएता पनि चुनाव पश्चात ति व्यक्तिहरु राजनैतिक दलका नभएर सिङ्गो समाजको र देशको प्रतिनिधि हुनसक्नु पर्छ। समाजलाई हाकि समाजको सेवकको रुपमा प्रस्तुत हुन सक्नु पर्छ। चुनिएका व्यक्तिको एकल परिवार हुदैन र सारा समाजलाई आफ्नो परिवारको रुपमा लिई सवैलाई न्याय दिलाउन सक्नुपर्छ। मत्स्य न्यायलाई निरु्त्साही पारी सामाजिक न्यायलाई फस्टाउन दिनुपर्छ। सुदामा र उनको श्रीमती वसुन्धराले जस्तै पुरा समाजलाई आफ्नो सम्झी सवैको पेट भराउनसक्ने माग गर्न सक्नुपर्छ र जनताको महल खडा भए पछि मात्र आफ्नो दरवारको सपना देख्नुपर्छ। सच्चा अर्थमा राजनिति यही हो र यस्तै हुनुपर्छ। सम्पुर्ण मतदाता जहा जसले जसलाई मतदिए पनि सवैको स्थान प्राप्त भएको छ। जित्नेले उत्तरदायित्वको वोध गर्नुपर्यो भने हार्नेले जनताको मन जित्न नसकेको तितो यथार्थतालाई स्वीकार गर्न सक्नु पर्यो। हो सवैले योग्य व्यक्तिलाई उचित स्थान दिनसक्नु पर्यो। यति यसो गर्न सक्ने आँट देखाउन सक्ने व्यक्ति नै यथार्थमा सवैको लागि पुजनिय, ढोगनिय र स्मरणिय हुनेछन। सवै विजेतालाई वधाई र प्रतिस्प्रधामा पछि परेकालाई सहानुभुति। सवैको कल्याण होस।

मोटर साइकल पार्किङ चार्ज केका लागि?

२०७६-०८-२९
मोटर साइकल पार्किङ चार्ज केका लागि?
आज खिचापोखरीमा दिनको ३ बजेतिर पुगेको थिए मोटरसाइकलमा । मोटरसाइकल सडकको छेउमा सबैले पार्किङ गरेको स्थानमा छोड्दै गर्दा एकजना भाइले रसिद दिदै नहराउनुहोला भन्नुभयो। हराएमा रु १०० जरिवाना लाग्ने छ । हेलमेट सँगै लैजानुस अँकल भनि सम्वोधन सुनेपछि मैले लक गरेको जानकारी दिए। एक घण्टा ९ मिनेट समय भएछ बैकमा कामसकिएर फर्किदा। पार्किङ चार्ज उठाउने भाइले मलाइ रु ४० पार्किङ शुल्क मागेपछि मैले यो शुल्क केको लागि भनि सोधे। गाडिमा आउदा रु १५ मा आँइन्छ तर यो शुल्क किन तिर्ने। कर त पैले तिरेको छ। सडकमा पार्किङ शुल्क केको लागि उठाउने। सडक धुलाम्य छ। प्रति लिटर पेट्रोलकिन्दा रु ५ पहिल्यै नै तिरेको छ। मैले शुल्क तिर्नुपर्छ भने यसको सदुपयोग हुने अवस्थाको सुनिस्चित नभइन्जेलसम्म म शुल्क तिरदिन। मैले विरोध गर्न पाउनुपर्छ भने। त्यसपछि ति भाइसँग कसलाई भन्नुपर्ने हो म भन्छु भने। भाइले नरमस्वरमा झगडा हुनसक्छ भनेपनि मैले सम्बन्धित व्यक्तिसँग कुरा गर्छु भनेपछि भाइले सम्वन्धित मान्छेसँग कुरा गर्नको लागि मलाइ सेलफोन दिनुभयो। कुरा भयो। मैले पुरानै कुरा दोहर्याए। यो पैसा केको लागि भनि सोधे? सजिलै उत्तर आयो पार्किङको लागि।के नेपाली जनता कर मात्रै तिर्ने कि करको सदुपयोग भएको पनि अनुभव गर्न पाउने? मैले भने कर धेरै ठाउमा तिरिएको छ र काठमाडौंमा पार्किङ चार्ज लिन नपाउने पुरानो कुरो सुनाएपछि त्यसो भए रु २५ तिर्नको लागि भन्नुभयो। मैले तिर्दिन भनेपछि आजलाई जानोस अव बाइक पार्किङ नगर्नोस भन्नुभयो। मैले त्यहाबाट पैसा नतिरिकन जानको अनुमति दिएपछि म भाइलाई धन्यवाद भन्दै हिड्नलाग्दा पैसा उठाउने भाइ पनि यसरी नै आवाज उठाउनु पर्छ भन्नुभयो।

काठमाडौंका धारामा पानी नदिदा पनि खानेपानी सँस्थानले पैसा उठाइरहेको छ। अव पानी दिनको लागि सम्वन्धितलाइ दवाव दिनुपर्ने देखिन्छ। सामान्य मानिसले ढाँट्दा उ सजायको भागिदार बन्छ तर सरकार , दल , र सम्वन्धित सरोकारवालाले ढाँट्दा के गर्नेहोला? अव सवै नेपालीले तिरेको कर कहाँ र कसरी प्रयोग भएको छ। यसको वारेमा जानकारी पाउनुपर्छ कि हैन र?

सामुदायिक विद्यालयको गुणस्तर

२०७६-०९-०३
सामुदायिक विद्यालयको गुणस्तर खस्कनुमा सरकार र सरोकारवाला नै दोषी हुन।कुनै विद्यालय सन्चालनमा असल प्रअको भुमिका महत्त्वपूर्ण हुन्छ तर के गर्नु- न यो देशमा शैक्षिक योग्यतालाई मानङ्क मानिन्छ, न शिक्षण पेशा प्रतिको लगनशिलतालाई नै तर सम्बन्धित सरोकारवालाले आफ्नो डम्फु बझाइदिेने शिक्षकलाई नेतृत्व सुम्पन्छ अनि शैक्षिक गुणस्तर भएन भनेर सन्चार माध्यममा देखिदा विडम्बना लाग्दछ। आफ्नो वच्चालाई प्राइभेट विद्यालयमा पठाइ अरुले विद्यालयमा वच्चा दिएनन, गरिवका सन्तान पढ्ने स्थलो भयो रे, र आफ्नो पेशाप्रति गैरजिम्मेवारी हुने व्यक्तिले नै यस्ता विद्यालयको नेतृत्व गर्दा कस्तो नतिजाको आसा गर्ने? किन शैक्षिक गुणस्तर खस्केको छ, त्यसमा वास्ता गरिदैन। कसलाई रहर हुन्छ सम्पति छ भन्दै अनावश्यक खर्च गर्न? शैक्षिक गुणस्तर कायम गरेका विद्यालयमा अहिले पनि विद्यार्थीले भर्ना पाउदैनन् स्थानको अभावले। कुनै विद्यालयमा विद्यार्थी छैनन तर शिक्षक दरवन्दी वचाउन पर्छ रे। कस्तो विडम्बना शिक्षक नेतृत्व विरोध गर्छ त्यसमा। एक विद्यालयमा विद्यार्थी छैनन् शिक्षक छन तर अर्कोमा विद्यार्थी छन शिक्षक छैनन। यसमा शिक्षक नेतृत्वले सहयोग गर्नुपर्दैन ?

सरकार कागजमा लेखिएको नियमावलीलले केही काम गर्दैन यदि सरोकारवाला जिम्मेवारी लिएका अधिकृतहरुले यसलाई कार्यान्वयन गर्दैनन् भने। अन्यत्र जानै पर्दैन- काठमाण्डाैका सामुदायिक विद्यालयमा हेर्ने हो भने आजको दिनसम्म पनि तल्लो तहका वा आधारभुत तहका शिक्षकहरुले माध्यमिक विद्यालयको नेतृत्व समालेका छन। संघ, संगठनको नाममा आफुलाई अडाई राखेका छन। कहाँ छ शिक्षक संघ, संगठन र महासंघ? किन आफ्नो तर्फबाट शैक्षिक गुणस्तर वृद्धि गर्न ध्यान दिदैन। आफ्नो संगठनमा भएका शिक्षकलाई योग्यता, दक्षता वृद्धि गरिसकेपछि मात्र नेतृत्व दिने गर। त्यसैमा सम्बन्धित संघ , संगठनको मान रहनेछ। भएका सम्पुर्ण सामुदायिक विद्यालयले राम्रो नतिजा दिनसकेको अवस्थामा शिक्षण पेशाको मर्यादा बढेर जाने छ। शिक्षक महासंघको नेतृत्वमा पुग्ने मित्रहरु आफ्नो सुविधा भोगको स्थान नबनाउनुहोला। अहिले फेरि शिक्षक नेतृत्वले रोदन गर्दैछ? किन? किनकि उ निरिह छ कमजोर छ। हिजो सम्झाैता गर्यो सरकारसँग तर सरकारले कार्यान्वयन गर्दैन आफ्नो सम्झाैतालाई किन? किन कि शिक्षक नेतृत्व शिक्षक वन्नै सकेको छैन। नेतृत्वमा पुग्यो तर नेतृत्व दिनै सकेको छैन । किन? किनकि उ त्यहाँ पहिले नै वेचिएर पुगेको छ। शिक्षकको आवाज वन्नै सकेको हुदैन। त्यसैले आजको आवश्यकता असल शिक्षक र नेतृत्वको खोजि नै हो। यदि मन, वचन र कर्मले समर्पित शिक्षकले विद्यालयदेखि शिक्षकको नेतृत्व गर्छ भने शिक्षाको गुणस्तर आफै बढ्ने छ।

बैंक तथा वित्तीय संस्थाको व्याजदर

२०७६-०९-०४
नेपाललाई आर्थिक समवृद्दीमा लैजानको लागि बैंक तथा वित्तीय संस्थाको व्याजदरमा आमुल परिवर्तनको खाचो छ। कुनै पनि देशले आर्थिक क्रान्ति गर्नक लागि उध्यमीहरुको आवश्यकता पर्दछ। उध्यमीको लागि कल कारखाना वा अन्य उध्योग धन्दा सन्चालनको लागि पुजीको आवश्यकता पर्दछ। पुजीको लागि वैंक तथा वित्तीय संस्थाले सस्तो व्याजदरमा ऋण उपलव्ध गराउन सक्नु पर्छ। वैंक तथा वित्तीय संस्थाले लिने गरेको व्याजदरको कारण नेपालमा उध्योग धन्दाहरु फष्टाउन सक्दैनन् । कतारमा रहेका वैंकहरुले व्यवसाय , कलकारखाना वा उध्योग धन्दा सन्चालनको लागि व्यवसायीलाई बढीमा ५.५% वार्षिक व्याजदरमा ऋण उपलव्ध गराउन सक्छ भने नेपाल सरकारले त्यही दरमा किन ऋण उपलव्ध गराउदैन। नेपाळाई साच्चै नै समवृद्दीको बाटोमा लैजाने हो भने सवैभन्दा पहिले ऋणको व्याजदरमा न्युनिकरण गर्नै पर्छ। ऋणको व्याजदरमा न्युनिकरण गरेको अवसथामा मात्र उत्पादनमा गरिएको लगानीको प्रतिफल उत्पादित वस्तुमा देख्न सकिन्छ। यदि कम मुल्यमा कुनै वस्तु उत्पादन गर्न सकिन्छ भने उत्पादित वस्तुलाई कम मुल्यमा विक्रि गर्न सकिन्छ जसले गर्दा उपभोक्ता पनि लाभान्वित हुनेछन भने अर्कोतर्फ लगानीकर्ताले पनि मुनाफा लिने छन। जव उध्यमीहरु आफ्नो उध्योगधन्दा सहज रुपमा सन्चालन गर्न सक्नेछन उनीहरु राष्ट्रको लागि कर तिर्न सफल हुनेछन् र नेपाल पनि विस्तारै आत्मनिर्भरताको बाटोमा लम्कने छ।

नेपालको अर्थतन्त्र जनमुखी छैन। सर्वसाधारण नागरिकहरु दोहोरो तेहोरो करको चपेडामा परेका छन। काठमाण्डाै महानगरपालिका भित्र न्युरोडको पेरिफेरिमा स्मार्ट पार्किङको सुरु गरेको देखिएको छ। एक घन्टा मोटरसाइकल पार्किङ सडकको पेटिमा गर्दा रु २५ तिर्नु पर्ने रे। कति ठाउँमा कर तिर्ने उपभोक्ताले। किन्दा, सवारी कर, विमा साथै प्रतिलिटर पेट्रोल किन्दा रु ५ सरकारलाई बुझाउन पर्ने। देश चलाउनको लागि देशवासीसँग नै हो कर उठाउने तर कर उठाउनुभन्दा पहिले प्रत्यक राष्ट्रले आफ्नो नागरिकलाई कर तिर्न सक्क्षम बनाउनु पर्छ। कर तिरेवापत कर तिर्ने व्यक्तिले आफुले तिरेको कर कहा कसरी र केका लागि प्रयोग हुन्छ, त्यो थाह पाउनु पर्छ। सरकार अन्तराष्ट्रिय जगतबाट सस्तो व्याजदरमा ऋण लिअ र थोरै मुनाफा राखि ऋणिलाई सस्तो व्याजदरमा ऋण उपलव्ध गराउ। ऋण लिइ विभिन्न उध्योग धन्दा सन्चालन गर्नेलाई प्रोत्साहन देउ। ऋण लिने व्यक्तिले गाैरव महसुस गरोस नकि हिनतावोध।उ व्याज र ऋणको सावा समयमा तिर्न सकोस। यदि कुनै उद्यमीले ऋण लिइ व्यवसाय सन्चालन गरी मुनाफा कमाउन सक्छ भने धेरै जसो नेपाली रोजगारको लागि भाैतारिनुको सट्टा आफै अरुलाई रोजगार दिलाउने बाटोतर्फ लाग्नेछन।
कति विडम्बना छ नेपालको बैंकिक सेवा प्रणाली। बैंकबाट ऋण लिनुपर्दा धितो चाहिने, ऋणको व्याज र सावा तिर्नसक्ने आम्दानीको श्रोत चाहिने। आम्दानीको श्रोत जुटाइसकेपछि पनि प्रत्यक महिनाको मसान्तीमा व्याज तिरिसक्नुपर्ने रे तर सरकारले उपलव्ध गराउने पारिश्रमिक महिना मरेपछी मात्र दिलाउछ। महिना मरिसकेपछि तुरुन्त जरिवाना लगाउने प्रणालीमा सुधारको आवश्यकता छ। कसरी यस्ता अव्यवहारिक पक्षलाई समेट्ने हो। अर्थमन्त्री अलि चनाखो बन्नुपर्ने देखिन्छ। कर तिर्नुपर्नेलाई कर तिरु तिरु भन्ने बनाउन सक्न हुनुपर्छ।
जुन दिन नेपालका वित्तिय संस्थाहरु जनमुखि हुनेछन त्यसै समयदेखि नेपाल आत्मनिर्भरताको बाटोतर्फ लाग्ने छ। आसा छ सारा नेपालीहरुले यस्ता कार्यको लागि नेपाल सरकारलाई दवाव दिने छन भने सरकार पनि यसलाई दवाव नसम्झि आफ्नो कर्तव्यबोध गरी ऋणको व्याजको न्युनिकरण गरि नेपाललाई समवृद्दीको बाटोतर्फ लैजाने छ। बैंकहरूलाई घामलाग्दा छाता दिने जव पानी पर्छ छाता फिर्ता माग्ने संस्था हो भन्ने परिपाटीको अन्त्य गर्नुपर्छ। बैंक तथस वित्तीय संस्था उपभोक्ता मुखि वनाउन सक्नुपर्छ।

समय नै सवै थोक रहेछ

२०७६-०९-१९

समय नै सवै थोक रहेछ

भन्ने सुनिन्छ -सुखमा नमात्तिनु र दुखमा नआत्तिनु । हाम्रा लोक उक्ति कति सान्दर्भिक छन। मानिस मानिस बन्नकै लागि धेरै स‌घर्ष गर्नुपर्छ । कलियुगका मानिसहरु आफ्नो कर्तव्यको वास्था गर्दैनन तर अधिकारको खोजि गर्छन, आफुले गर्नुपर्ने काम गर्दैनन तर अरुलाई त्यही काम गरेनन भनि दोषारोपण गर्दछन । त्यसमा पनि राजनिति त फोहरी खेलको रुपमा नै चिनिन्छ । नेपालमा ठूला राजनैतिक परिवर्तन भए तर दीन हिनको लागि परिवर्तन देखिएको छैन नकि किसानको लागि पनि । अहिले उखु किसानहरु मारमा परिरहेका छन। स्थानीय देखि स‌घिय सरकार नेपाली जनतालाई कसरी कर वृद्दी गर्न सकिन्छ भन्ने दा उमा छ । हिजो अरू सरकारमा रहदा कति र के कुरामा विरोध जनाएका हुन्छन आज तिनै विषयमा अरुले विरोध जनाउनु पर्ने अवस्था सृजना हुनु अमानविय र निन्दनिय नै हो ।

आज प्रत्यक स्थानमा कर लगाइएको छ र कर लगाउनु पनि पर्छ । कर लगाउनु भन्दा पहिले नेपाली नागरिकलाई कर तिर्नसक्ने त वनाउन पर्छ नि । ठिक त्यस्तै अवस्थामा नेपालका वै‌क तथा वित्तीय स‌स्थाहरु छन । चर्को व्याजदरको कारणले नेपालीहरु मारमा परेका छन । अन्तराष्ट्रीय मुलुकमा व्याजदर केवल ५'५% छ तर नेपालमा १५-१६% व्याजदरमा ऋण लिनको लागि वाध्य छन उध्यमीहरु । अनि कसरी उभो लाग्छ व्यक्ति ,समाज र देश? वर्तमान सरकारको लागि सरकार सन्चालनको लागि कुनै कठिनाई छैन तर पनि जनताका काम हुनसकेका छैनन ।नेताको हैषियत बढेको छ तर सर्वसाधरण रोजि रोटीकै ललागि भाैतारिनु परेको छ। कहिले गर्न पाउछन उनीहरु नागरिकको हैषियत, जहा समानता र न्यायिक स्वतन्त्रताको उपभोग । जहातही असमानता छ ।

भ्रष्टचार माैलाएको छ, युवा शक्ति पलाएन भएको छ, जग्गा जमिन बा‌झा छन तर अन्नको अभाव छ। पैसा नै सर्वाेपरि भएको छ । ऋण तिर्नको लागि वेचिएको जग्गा जमिनको कर सरकारलाई बुझासरकारलाई बुझाउन पर्ने तर त्यही व्यक्ति अझै ऋणमुक्त हुनसक्दैन । उ वित्तीय स‌स्थाबाट लिएको ऋणबाट मुक्त हुनको लागि आफ्नो जग्गा वेच्न वाध्यहुन्छ र सरकारलाई
ठूलो धनराषी करको रुपमा वुझाउछ तर उ ऋणमुक्त हुनसक्दैन । किन सरकार सही तरिकाको निर्णय गर्न सक्दैन । ऋण तिर्नको लागि वेचिएको जग्गामा के को लाभकर ? जग्गा वेचेर व्यक्तिले आफ्नो सम्पतिको रुपमा राखेको अवस्थामा त ठिकै छ तर लिलाम विक्रिबाट वचाउनको लागि वेचिने जग्गाको लाभकर सरकार उठाइरहेको छ जसको सही रुपमा सदुपयोग पनि भएको छैन । यसको लागि सरकार पुनरविचार गर्नुपर्ने देखिन्छ।

समय वलवान छ । समयले नै मानिसको स्थान तोकिदिन्छ। हिजो महलमा हुनेहरु आज सडकमा छन र हिजो सडकमा हुनेहरु आज सरकारमा छन । अनि व्यक्ति गलत विचारबाट दिछ्ित हुदैगर्दा गलत व्यक्तिलाई अख्तियारी सुम्पन्न पुग्दोरहेछ जसले गर्दा भावि जीवनमा पछुताउनु पर्दोरहेछ । त्यसैले कुनै पनि निर्णय दिने स्थानमा रहेका व्यक्तिहरु कोही प्रति पुर्वाग्रही भै निर्णय गर्दा आफ्नो भावि जीवन पनि पश्चतापमा विताउन पर्ने हुन्छ जसको कारणले आफु कार्यरत स‌स्थाको भविष्य समेत अन्योलमा रहनेछ।

अभाव र असन्तुष्टीले मानिसलाई सफलताको बाटोमा डोर्याउछ यदि उ कर्मशिल छ भने तर मानसिक रोगिको रुपमा पनि उ पुग्न सक्छ यदि उ आफ्नो भविष्न्धय अन्धकार देख्छ भने । केहि पाउदैमा खुशी र नपाउदैमा दुखी हुन पर्दैन किनकि भनिन्छ नि - १००० सग सहयोग माग्दा एक जना मात्र सहयोगको लागि तयार हुन्छ तर १००० सल्लाह दिद पनि एकको मात्र कार्यन्वयन हुन्छ। त्यसैले जीवन जिउने कला आफै वृद्दी गर्नुपर्छ । एक असफलताले अरु सयाै बाटाेहरु खुलाइरहेको हुन्छ। दुखलाई अगाली जो स‌र्घष गर्न तयार हुन्छ सन्सार उसैको लागि हो जो एक सफलतालाई सर्वोपरी ठान्छ र त्यसैमा उन्मत्त हुन्छ उसको जीवन पनि तुरुन्त धराषयी हुन्छ ।

All good things come to an end

5 January 2020

All good things come to an end

Human life is full of happiness and sufferings. You can make your life as you imagine and see the world how you think. If you see the world as a good place , you see everything good and a bad place you see everything bad. Everyone has to realize that as you sow you reap.. If you have positive feelings, you can get positive result and if you have negative attitude even you can see the lotus as a stinking flower it's because it grows in mud. But at the moment if you think poistively even in hardship and in failure you may make you stronger than before thinking that your competitior are better than you and the almighty is offering you better opportunity in your hand. If not, you might be hopeless and see the darkness around.

Every good thing is not for lasting. They are momentary. They cannot last long. Your can have only your imagination and reality. Even in negative result if you begin to think it is for better opportunity, you can live happy life forever. But if you are hopeless and think you are ruined even in a minor loss or failure, your have to live your life in panic. Thus have a positive thinking even in destruction and loss thinking that there won't be new ones if you have the old one in your hands. If you have clothes to put on you may not buy the new dress in no time but if they look fading and torn you change them immediately even if you don't have money to buy. Thus neccesity is the mother of invention.

Those who love you more may not be in your reach forever. They are momentary too. They cannot hover around you. They have to depart from you to fulfill their duty and responsibility. So are you. Not only the good things but good human beings cannot be with you but it's your feelings that can be with you. Your experience and imagination can be with you forever. Thus memorize the pleasant haappenings to make you live in happiness and forget the bad happenings that make you panic. Thus all good are bad things are momentary and they are not for long lasting. All good things come to an end. The rippen gouvas on a tree are not for all days ahead. It is time that make them depart from the tree. But you can remeber their flavour and have to wait for the next season to enjoy them. It is you who can lead your life in happiness and destruction. Don't blame to other but make them realize what wrong they did before with your performance. Then it make them live their life in regret.

A leopard cannot change its spot

6 January 2020

A leopard cannot change its spot

Everyone has innate quality. Social service is one of the innate qualities that human beings possess. So are dictatorship, anarchism, robbery, egoism and cheating. These are the enemies of them. Those who will to get rid of them have to face a lot hurdles in their life but they are never hopeless and never will to grab something illegally. They feel shattered if they have to involve in treacherous activities but feel happy to sacrifice their life. Although politics is also one of the best ways of social services, leaders of Nepal have taken it as their own property and the way of collecting property. The necessity of present Nepal is not to change the political system but to change in the behavior of leaders and the concerned authorities who are manipulating every sector of Nepal: education, security, health, economic and over all.

Most of the political parties and their leaders got success in achieving political power in Nepal but they were unable to keep to their words that they promised before achieving the power in their hands. They were like – the road to hell is paved with good intentions. Every political revolution in Nepal was for the betterment of the Nepal and Nepalese as well as the upliftment of the subaltern. When the political revolutions got success, only the persons who ruled and the system that was in effect were changed but the mentality was and still is the same. The corruption, postponing the projects, nepotism, anarchism, dishonesty is common phenomenon seen in present Nepal is regrettable. The constitution is in one side but it has been explained differently. Thousands of youths have been compelled to be abroad for the better opportunity for solving hands to mouth problems and educations. How long should Nepal wait to see the equality and true democracy flourishing here?

Present constitution of Nepal and political achievement is seen as the pearls before swine. Swine doesn't know the worth of pearls. Thus right person must be there to handle the pearls. So is the power and pelf of Nepal. A good leader with sound knowledge and farsighted vision can change every sector where he steps. The foremost thing that Nepal needs is the honesty and sincerity of the concerned authority who is leading the nation or institution. If an institution gets a right person to lead, it can change a lot and helps to provide justice to its consumers and organization. But the hired persons who don't have any ideas can do nothing but can defame the system and the persons who appointed him. Thus, justice must be pervasive in every corner of Nepal.

A leopard cannot change its spot. It's because he doesn't know how to change, where to change and why to change. If he has vision and dedication to change the status of people he begins from him and shows other how the progress takes place. The present necessity of Nepal is to change the education system, create jobs in Nepal for the youths, run the industries, bring revolution in agriculture, change the mentality and develop the feeling of work is worship. Everyone has to accept that any type of work is for earning and living. Every work is interrelated. They are complementary to each other. Therefore, everyone has to respect every work whether it is mental or physical or official or of labours and so on. If there is changes in mentality of the authority, there will be changes in Nepal and Nepal can be one of the developed countries and be the most wished to visit nation of the world.

प्रत्यक असफलता

०७६ -०९ -२४
प्रत्यक असफलताले केहि सिकाइरहेको हुन्छ। इतिहास यही वताउछ । असफलताले मानिसलाई परिपक्क बनाउछ । केही न केही नया कुरा सिकिरहेका हुन्छन असफलतामा पनि । जसरी जन्म मृत्युको लागि हो भने जीवन कर्मको लागि । मृत्यु शाश्वत सत्य हो भने, खाना अपरिहार्य हो र वस्त्र सामाजिक आवश्यकता हो अर्थात भ्रम पनि मान्न सकिन्छ । मानिस कपडा लगाउन थाले तर जिव जन्तुहरु प्राकृतिक नै छन । उनीहरुको जीवनचर्या र मानिसहरुको जीवनचर्यामा खासै फरक छैन : वस्नु खानु, घुमफिर गर्नु , आराम गर्नु, । फरक त्यती मात्र हो मानिस विवेको प्रयोग गर्छ र तिनै भिमकाय जीवजन्तुलाई आफ्नो अनुकुल प्रयोग गर्न सक्षम भएका छन तर जिवजन्तुहरु आफ्नो विवेकको प्रयोग गर्न सक्दैनन र उनको वसमा छन । ठीक त्यही अवस्थामा चलिरहेको छ नेपालको राजनिति पनि छलनितिको रुपमा । सरकार जनतालाई एक कुरा भनिरहेको हुन्छ तर गराइमा ठीक विपरत छ । त्यसैले सरकार जनपक्षिय वन्न सक्नुपर्छ, दीनहिनको पनि वन्न सक्नुपर्छ । यदि दीनहिनलाई उपेक्षित गर्दै जाने हो भने भोलीको लागि सत्ता सुरक्षित हुनसक्दैन । नेपालका सत्ताधारीलाई हिजोदेखि वर्तमानसम्मका शाषकहरुमा त्यही आरोप लागिरहेको छ : पारिवारिक, निरकुंश, जहानिया, भ्रष्टाचारी , घुषखोरी र स्वइच्छाचारी । जुनजोगी आए पनि कानै चिरेका । खोइ त नेपालको राजनैतिक असफलताले सिकेका पाठहरु ?

सत्ता परिवर्तन भए, व्यक्ति परिवर्तन भए तर कार्यशैली परिवर्तन भएन । एक राजाको स्थानमा धेरै राजा भए भन्ने गुनासो यत्रतत्र सुनिन्छ । यो विडम्वना भएको छ वर्तमान सत्तासिनहरुलाई श्री ५ , श्री ६ र श्री ३ ले सम्वोधनहरु सुन्दै गर्दा हिजोका आन्दोलनहरु र तिनका उपलव्धिहरु अर्थहिन हुनपुगेका देखिन्छन किन ? हिजोका सहयात्रीहरु आज किन एक आपसमा त्यही आक्षेप लगाउदै छन । के यो समय नेपाललाई समृद्दीको वाटोमा डोऱ्याउने हैन र ? राजनैतिक शिदान्तहरु आफैमा त्रुटीपूर्ण हुदैनन । मानिसको आचरणमा परिवर्तन भयो भने र समाजसेवालाई सही अर्थमा कार्यन्वयन भएमा अनि मात्र समाज अगाडि बढ्ने छ । आफ्ना वालवच्चालाई सही आचरण सिकाउन सकियो भने र उनीहरुलाई स्वावलम्वी र आत्मनिर्भर वन्नतिर उत्पेरित गराउन सकियोभने समाज सोतह परिवर्तन हुने छ । सन्तानको लागि गलत तरिकाबाट सम्पती आर्जन गर्ने जुन होड चलेको छ त्यो अप्राकृतिक हो । अप्राकृतिक अभ्यास आफैमा गलत प्रयोग हो । जसले अन्तमा विनास नै निम्ताउने छ जसरी कोकुनमा रहेको लार्भालाई कोकुन फुटाइ पुतली निकाल्नको लागि सहयोग गरिन्छ भने त्यो पुतली लामो समयसम्म जिउन सक्दैन । ठीक त्यसरी नै गलत तरिकाबाट आर्जेको सम्पतिको पनि भविष्य छैन । सडकमा हुइकिदै गरेका चिल्ला गाडीहरु र ठूला वंगला देख्दै गर्दा मानिस भन्न थालेका छन भ्रष्टचारी । हिजो चप्पल थिएन आज गाडी कहाबाट अनि झुपडीबाट महल कसरी ? अहिलेको नेतृत्व सोच्न वाध्य हुने छ गलत आचरणलाई एक दिन लुकाउन सकिएला तर सधैको लाीग हेइन ।

एक गलत दृष्टान्त छ : एक दिन जव देवर्षी नारद विश्व मोहिनीलाई देखेपछि काम वास्नामा फस्छन र उनको विवाहको लागि स्वयम्भरमा उपस्थित हुनको लागि सुन्दर वनाइदिनको लागि नारायणसंग अनुरोध गर्छन तर नारायणले सुन्दर त वनाइदिन्छन तर अनुहार वांदरको । जव उनी स्वयम्भर सभामा पुग्छन उनलाई देखि सवै हास्न थाल्छन । तर त्यही सभामा नारायण पुग्छन र मोहिनीले उनैलाई फुलको माला लगाईदिन्छिन र नारायणसंग उनको स्वयम्भर हुन्छ । नारद नाराण्यणसंग क्रुद्द हुदै सराप दिन्छन : मानव जुनिमा जन्म लिन परोस , पत्निवियोग हुनपरोस र बानररुप भएकाको नै सहयोग लिनपरोस। तर पनि नारदलाई मोहिनिस‌ग विवाह नहुदा उनी ब्माचारीको रुपमा चिनिदैनथे ।

सराप दिसकेपछि नाराद पछुताउछन तर के गर्नु ? यदि नारद मोहिनीसंग विवाह वन्धनमा वाधिएका भए उनको पहिचान समाप्त हुनेथियो जसरी अहिले निवर्तमान सभामुखको भएको छ । नारदको :श्रापले गर्दा नारायण दशरथको छोरा राम भएर जन्मन्छन भने लक्ष्मी मिथिला नरेश जनककी छोरीको रुपमा । तिनै राम लंकापति रावणको संहार गरी पुन रावणको अत्याचारको अन्त्यगरी त्यसवेलाको समाजमा शान्तिको सन्देश फिजाएका थिए ।

जे छ आज तिमिसँग भोली त्यो तिम्रो हुदैन

२०७६ -०९- २६
जे छ आज तिमिसँग भोली त्यो तिम्रो हुदैन

मानिस विवेकि प्राणी भनिन्छ तर कहिलेकाहीँ किन मानिस भ्रममा वाचिरहेको छ जस्तो लाग्छ। किनकि उ वा उनी विहान घरबाट निस्कदा उसको वा उनको वैंक खातामा ठूलो रकम हुन्छ, सधैं आशिर्वाद दिने बाबा आमा अनि मायाको अँगालो वर्साइदिने श्रीमान वा श्रीमति र सवैभन्दा वलियो, ज्ञानि र दानी ठान्ने ति वालवच्चा , आडभरोसा दिने दाजुभाइ दिदिबहिनी साथै उसको वा उनको क्रियाकलापलाई आदर्श र योग्य ठान्ने छिमेकी हुदाहुदै समयले रित्तो बनाइदिदो रहेछ जव वैंक खाता रित्तिन्छ, आम्दानीको श्रोत हुदैन, कसैको कारणले उ वा उनी ठगिएको हुन्छ तर पनि त्यसवेलामा साथ दिने व्यक्ति हजारमा एक मात्र हुनेछ त्यो पनि रगतको नाताको व्यक्ति नभएर सच्चा मित्र हुनेछ। हिन्दुशास्त्र भन्नेगर्छ : लिनुपर्नेलाई भुलेमा नि केही हुदैन तर दिनु पर्नेलाई सम्झनै पर्छ। यसको अर्थ मानिस दानविर वन किनकि तिमिले जे जोड गरेका छाै नि त्यो पनि हिजो कसैको थियो। तिमिसँग भएको हजारको नोट जव तिमि चिया पसलमा मात्र छिर्छाै नि त्यो तिम्रो रहदैन। के गर्नु नोट बोक्दा झोलाको डोरिले बसालेको डाम अझै होला तर उ सँग चिया पिएको पैसा तिर्ने काैडी नै छैन। अझै पनि हिजो उ वा उनी जुनरुपमा थिए ठिक त्यही सोचमा छन तर मुल्यांकनकर्ताहरु समयलाई बुझ्दैनन र ति दुवैलाई दोषी देख्छन। कसरी भन्ने त मानिसलाई विवेकशील प्राणी भनेर?

नेपालको राजनितीमा हेर्ने हो भने त साँचो र झुटो छुट्याउन गार्हो छ। हिजोकोले जे गरेका थिए नि ति सवै गलत थिए रे आज हिजोकालाई गालिगर्नेहरु त्यही गर्दैछन र ति जनप्रेमी भएरे र जे गर्दैछन नि ठीक गर्दैछन रे । कस्तो अचम्म छ मानिस बुझ्नै कठिन छ।

राजनितीमा मात्र होइन ठीक त्यस्तै छ नातागोतामा पनि। मानिस हिजोको र आजको उही हो र त्यही विचारमा कुदिरहेको छ तर हिजो आदर्श वन्यो तर आज त्यसैलाई गलत सम्झदै छ किन ? के मानिस विवेकशिल प्राणी होकि अर्थको पुजारी वा शक्तिको पुजारी वा लोभको घैटो? भगवान कृष्णले त मित्रताम उचोनिचो हुदैन भनेर द्वारिकाको शहरमा नाङ्गै गोडामा कुद्दै सुदामालाई गरेको अंकमाल ,पर्शुरामले त मानिस जातले उचोनिचो हुदैन भनेर सवैको प्रेरणाको पात्र श्रवणकुमारको हातको पानी पिउदाको अवस्था र कुरुक्षेत्रका एक ब्राह्मण जसले परिवारको लागि पस्केको खाना घरको सदस्य कसैले एक सिता पनि नखाइ उनको दैलोमा माग्न आएका भिखारीलाई दिइ तृप्त पारेको क्षण हुदाहुदै पनि मानिस किन कृधग्न हुन पुग्दछ?

हिजो महलमा हुनेहरु आज सडकमा छन भने महलमा रहनेहरु पनि सडकमा आउन सक्छन। त्यसैले मानिसले विवेक गुमाउन हुदैन । जव विवेक गुम्छ नि मानिसको अस्तित्व समाप्त हुन्छ। चाहे मानिससँग अर्थ होस वा नहोस उ सँग विवेक हुनैपर्छ । विवेक भएको मानिसले अन्याय गर्दैन यद्यपि अरुको नजरमा दोस्रोको कारणले केही क्षणको लागि दोषी देखिन्छ तर पनि उ यथास्थानमा नै छ। उसको कारणले अरु पिडित भएको देख्दा उ छटपटिएको हुन्छ। त्यस छटपटाइबाट मुक्त हुनको लागि उ रित्तिन पनि तयार हुन्छ । रित्तिन्छ पनि। रित्तिदारित्तिदै पनि अरुलाई उ मलम लगाएरै छाड्छ। जव त्यो मानिस जसले उसलाई अनाहकमा शंका गर्यो नि उसले बोलेका र गरेका व्यवहार फिर्ता हुन्छ त जव उसले कुनै समयमा आफ्नो दायित्व पुरा गर्छ। त्यसैले प्राप्तिमा उन्मात र गुमाइमा धिक्कारि दुवै गलत छन। जोसमा होस गुमाउन हुदैन भने कसैको मृत्युुमा रित्तिनु हुदैन

महर्षि वषिष्ठ महामन्त्री सुमन्त

२०७६ -०९-२६
महर्षि वषिष्ठ महामन्त्री सुमन्तलाई भन्नहुन्छ: जव राजा, मन्त्री र गुरु धनको जोगो गर्न थाल्छन , समाजमा भ्रष्टाचार माैलाउन थाल्छ, जनता निर्धन हुन पुग्छन र शिक्षा धनीले मात्र प्राप्त गर्न सक्छन र मानव समाज पुरा अन्धकारमा डुब्छ। त्यसैले गुरु वषिष्ठले मन्त्रीलाई राजा दशरथले छोराहरुको तर्फबाट पठाएको गुरु दक्षिणा सधन्यवाद फिर्ता गरी दशरथलाई बुझाउनको लागि अनुरोध गर्दछन। उनी भन्छन गुरु पुर्णिमाको दिनमा गुरु दक्षिणा रामले नै दिनेछन। रामले जीवनका चार आदर्श मानेका छन:
सतमार्ग
धर्म
स्वमार्ग
लक्षको पहिचान सहित प्राप्ति
यही मार्ग सिकाउने व्यक्ति नै गुरु र यही मार्गबाट उनी कहिल्यै विचलित नहुने भनि गुरु दक्षिणाको रुपमा अर्पण गर्दछन।

गुरुको अर्थ रामको अनसार : सुर्यको प्रकाशले त अन्धकारलाई नास गर्दछ भने ज्ञानले आत्मामा रहेको अन्धकारलाई नास गरि आत्मामा प्रकाश भरिदिन्छ भने त्यही व्यक्ति नै गुरु हो।
वषिष्ठ रामको दक्षिणा प्रति खुशी व्यक्त गर्दछन।

यदि वर्तमान सरकार र शैक्षिक क्षेत्रमा यस्ता विचारहरु रोपिन गएमा पक्का पनि नेपाल प्राकृतिक रुपमा मात्र नभएर भाैतिक आध्यात्मिक र आर्थिक रुपमा पनि एक सफल राष्ट्रको रुपमा पहिचान पाउने थियो।
सरकार अव यसैको खोजिमा लाग्ने हो कि?

घुमियो, भेटियो, गुमाइयो , पाइयो र रमाइयो पनि

२०७६ -१०-०१
घुमियो, भेटियो, गुमाइयो , पाइयो र रमाइयो पनि
जीवनमा केही रङ्गहरु भर्नुपर्छ भन्दै आफ्नै मातृभुमि कास्कीका केही क्षेत्रहरु मोटरसाइकलको सहायतामा यात्रा गरे। मन आनन्दीत भयो। २७ गते आफ्नै मालमुल फाट जुन केही वर्ष अगिसम्म हिउदमा परालका टाैवाहरुले भरिएका हुन्थे तर अहिले कङ्क्रिट भवनहरुले भरिन लागेको छ। हिड्नको लागि खेतका आलीमा होस पुर्याएर हिड्नुपर्थ्यो तर अहिले फराकिला बाटा अलकत्राले पोतिएका छन। झट्ट हेर्दा रमाइलो छ। रुपातालको संरक्षणको लागि तारवार लगाइएको छ। जग्गाधनिलाई सरकारले उचित क्षतिपूर्तिको व्यवस्थाका सहित जग्गाको अधिकरण गरोस अन्यथा विकासको नाममा व्यक्तिको विचल्ली नपरोस। हुनत सरकारसँग भएमा २/४ गुना बढि मुल्य दिदा पनि जग्गाधनिहरु मर्कामा नै पर्ने छन किनकि त्यहाँ भएको जग्गाको प्रतिस्थापन केहीले गर्नसक्दैन र त्यस्ता जग्गा पनि प्राप्ति हुदैन। सरकार र सम्वन्धित निकायलाई सम्पूर्ण जग्गाधनिको तर्फबाट अपिल यो छ कि जग्गाधनीलाई कि जग्गा बराबरको जग्गा उपलब्ध गराउ कि त्यति जग्गा किन्नसक्ने पैसा उपलव्ध गराउ। वाच र वाच्नदेउ।

२८ गते मनिपाल हस्पिटल र काउ डाडाको धरहराबाट दृस्य अवलोकन गर्दैगर्दा मनमा अनुभुति भयो शारिरकि सुखको लागि समथर भुभाग भए पनि मनको शान्तिको लागि त शिखर नै उचित । जता हेर्दा पनि मनै नभरिने। हेरेको हेर्यै गरिरउ जस्तो। कहिले पनि नभरिने मन कस्तो सु्न्दर छ। काउकोको शिरबाट उत्तरतर्फहेर्दा हेर्दा माछापुच्छ्रे र अन्नपूर्ण जस्ता हिमाल मुस्कुराइरहेका ! पश्चिममा सेति नदि बगर ह्याङ्जा सराङकोट फेवातालले बोलाइरहेको भानहुने, दक्षिणमा विशाल फाट कङ्क्रिट जङ्गलले भरिभराउ , स्थानिय जहाज मैदान र अर्को निर्माणाधिन विमानस्थलले पनि मन प्रफलित पारिदिदो रहेछ ।पुर्वमा रहेका पहाड र र तिनका टाकुरामा त कहिले पुगाै जस्तो बनादिने। त्यही वसी जीवन विताइदिऔ जस्तो। फर्कने मन नभए पनि फर्कनै पर्यो भन्दै फर्कदै गर्दा लामिछाने दाईको चियापसले मन तान्याे, मोटरसाइकल रोके चियाको कुरा गरे पछि थाह भयो के को लामिछाने दाइ नि भिनाजुको पो पसल रहेछ। मेरो तल्लो गगनगाैडाको लक्ष्मी दिदिको घर पो रहेछ। चिया र बदाम खाइसकेपछि समयले साथ फेरि भेट हुने सर्तमा त्यहाबाट छुटी मनिपाल हस्पिटलमा लक्ष्मी स्यानिआमाको पत्थरिको अपरेसन गरेकोले त्यही गए साँझ अवेरसम्म त्यही रहे, र सुत्नको लागि मेरा मित्र गोविन्द लामिछानेको घर प्रगतिमार्गमा पुगे जहा मेडम बाबु र ९४ वर्षको वुवा गिता पाठ गर्दै मलाइ देख्दा खुशी हुनुभयो म त केहीवेर हराए पुरानो यादले। केहीक्षण कुराकानी पछि खाना खाइयो पुन गफमा भुलोयो र सुतियो।

भोलिपल्ट२९ गते विहानै चितेपानि बिष्णु भिनाजुको घरमा पुगे। वहिनि र भान्जा भान्जीसँग भेट भयाे। खाना खायौं र गण्डकी रेम्बो ट्राउट हेर्नको लागि भु्जुङखोला पुग्यौं । कति सुन्दर ठाउँ पोखरी भएको स्थान पहाडको खोच भएतापनि घाम पर्ने। एक पोखरीबाट फर्केर अर्को पोखरीमा पुगेर मोटरसाइकल राखि पोखरीमा गएको त मोबाइल खसेको चाल पाए। भिनाजुले फोन गर्नुभयो। घन्टी गयो। एक छिनपछि सुइच अफ भयो। हामी दुई पुन पहिलेको स्थानमा फर्कियाै। हामीलाई देखेपछि एक जना केसि भाइ मोबाइल खसाल्नुभयो कि भन्दै आउनुभयो। केही आधार दिनुभयो तापनि त्यस क्षणमा हाम्रो प्रयास असफल रह्यो। हामी पुन माछापोखरीमा माछा हेरेर चितेपानी फर्कियाैं। फर्किएर पुरनचाैरतिर लाग्दै गर्दा मोबाइल पाइएको खवर पायाै। म मोबाइल लिन गए र भिनाजुसँग छुटे। समिर भाइले मोबाइल राखिएको खेतमा मलाइ पुर्याउनु भयो। माेबाइल पाइएपछि भाइलाई तातोपानी जाउ भनिसकेपछी समिरले हुन्छ भनेपछि दुवैजना पुरानो चिनजान भए झै गरि गयाै! केही क्षण तातोपानीमा डुबुल्की मार्याै सँगै वसि खाजा खाएर फर्कियाै।

समिर भाइलाई दिपेन्द्र सभागृहमा हराएको मोबाइल पाइ दिएकोले धन्यवाद दिदै छोडेर म घरतर्फ लागे। घरमा पुग्दा श्रीजन छोरोले स्वस्थानी वाचन गरिरहेका थिए। स्वस्थानी कथावाचन पछि खाना खाएर अलिक थाकेकोले सुते।

Change

17 January 2020

Change is the end result of all true learning.

We are taught not to be liars but we learn to be liars from our own homes. What a paradox. Our parents as well as our teachers always advise us to be truthful but when telephone rings at homes and a small kid receives the phone and informs his mother or father about it, they may ask him to inform that they are out of home or in the bathroom. See how the difference is there in telling and doing in our daily life. What the child learns from that happening. They always councel their kids to tell the truth but when time comes they ask them not to inform them about the happening. If anyone says to other to be a truthful man, he has to be truthful first himself. Thus change in behaviour is true learning.

Is it possible to be true to ones` words or not? It`s possible if a human wholeheartedly wants. The thing or matter if anyone wants to grab through his heart, he can achieve it. Only willing something to have is not the matter. The main matter is how well prepared to achieve it is. Therefore, to grab something else as Ram said, ´´ Everyone should have an aim and the way to grab it. It must be achieved through his dedication and regular practice.´

17 January 2020

योग्यता जेष्ठताभन्दा सुन्दर हुन्छ जुन कुरा रामले आफ्ना पिता दशरथलाई बताएका थिए। जव दशरथ भन्दै थिए तिमिमा भएको गुण अरु कुनै भाइमा छैन। राम आफ्नो भाइ भरतलाई राजा वनाउन चाहन्थे । त्यही समयमा दरवारमा जेष्ठ सुपुत्र नै राजाहुने परम्परा छ भनि दशरथले रामलाई वताउदै गर्दा योग्यतालाई प्राथमिकतामा राख्नु पर्छ भनि वताएका थिए।

राजा दशरथ रामलाई अयोध्याको उत्तराधिकारी घोषणा गर्न चाहन्थे तर पनि जनप्रतिनिधिबाट सुझाव लिन चाहन्थे।उनले जनसभामा के रामलाई अयोध्याको उत्तराधिकारी बनाउन सहमत छाै भनेपछि सवैले एकै सवरमा सहमति जनाए तर रामले विरोध गरे। उनले भने जेष्ठतालाई आधार बनाइदिनु हुदैन । यसमा उनको असहमत रह्यो। एक सभासद उठेर रामलाई प्रशन सोध्ने अनुमति मागे। राम भन्छन उनलाई उनी जनप्रतिनिधि र जेष्ठ भएकोले प्रश्न सोध्न अनुमति होइन वाद्य पार्नसक्नु हुन्छ भनेपछि रामलाई प्रश्न सोधे:
१- तारका राक्षसको वध कसले गर्यो? रामले भने-"मैेले"
किन भन्दा धर्मको रक्षा गर्न भनि जवाफ दिए।
२- अहिल्यालाई श्राप मुक्त कसले गर्रयो ?"मैले " रामले उत्तर दिए।
३- मिथिलाको शिवधनुष कसले तोड्यो? "मैले" रामले उत्तर दिए।
अन्तमा रामको उत्तर र उनले गरेका क्रियाकलाप कलापले नै उनलाई योग्यताको श्रेणीमा पनि सर्वोत्कृष्ट ठहर्‍याएको थियो र सर्वसम्मतिले राम नै धर्म, संस्कार र परम्पराको संरक्षण गर्नसक्ने योग्यता रहेकोले उत्तराधिकारी राजकुमार चयन गरिएको थियो।
किनकि त्यस शिव धनुष उचालन्नको लागि गुरुको आदेशको पालना गरी कर्तव्य निरवाह गरेको जवाफ दिए।यो आवश्यकता हिजो मात्रै नभएर आजको लागि पनि उत्तिकै अपरिहार्य छ। त्यसैले जहाँ योग्यताको अनादर गरिन्छ राम्रालाई होइन आफ्नालाई पद उपलव्ध गराइन्छ त्यँहा गलत नतिजाले स्थान छोटो समयमा जमाउदो रहेछ। अन्तत व्यक्ति र संसथा धरासही हुनपुग्दारहेछन।

What's happening around us?

January 19, 2016

What's happening around us? Why are we so mute? Is it fair to be silent seeing the crime around us? It has been shame to us to be Nepali in the sense that we have been the eyewitness of the black market everywhere. News on radio or television or in the newspaper there is no storeroom of fuel but public have been compelled to buy fuel in black market. Not only fuel but the other daily goods too. Is t fair? Who is the culprit here? The government, consumers or the businessmen? Who has to show the concern here? What's the duty of every citizen? What is the government for? What are the police force and other security forces for? Are students organizations only for creating utopia to the teenagers?

Either I was right or wrong when I raised some questions to the leaders of students from sister organization of the U Maoist came to our school and formed their committee.. I asked them if school was the place to impose theirideology. Can they fulfill their promise what they did before? I could not take my class to my students. I have to recover the courses hampered during the period of earthquake. I asked them to knock at the government door to make access our daily goods so that school children may have pulse in their kitchen. It's not time for visiting school for their organization. Today if they form the committee, they may not be in the same organization in future. Instead of it let them flourish in their own ways like a bud blooms itself. I asked them to raise national issue instead of hampering students classes. We have to change the society. If you think changes is necessary. Change the curriculum. Students should not run after to change the leaders but should change the society.They have to learn to be honest. They have to learn to be independent. Political changes do not change the society. Only the persons who are in street today may be in power next day. It's not the demand of today's. Today's demand is to change the society. We should not make our children to dream to be abroad.But we have to think how we can make them love to their own soil, nation and in the end the humanism. See what's happening around us. To be true, everyone has to respect all equally. Let everyone survive through their own sweat rather than the money that comes from gift or from somewhere hidden sources. ...............................

Travelling widens the mind

Pokhara 28, Kalika
19January 2020
Travelling widens the mind
We human being learn so many things by observing things, places, animals, and others, reading books and journals , doing and experiencing something else. One of the best way to widen knowledge is travelling. Being a citizen of Nepal and I wish I could travel the entire world to know about the landscape, residing people around there, cultivation, deveolopment, culture, hospitality and other.I have been travelling around the tophill, downhill and valley that arr in Kaski district. On 18th January I got fresh and dialled Sabina to inform that I would be there for lunch. I went to Satmuhane to see Maniram Khanal who is our father's colleague. Seeing him means remember my father and his friendship. I was really happy to see him and his family there.

After visiting and talking about a little bit politics, development and human nature as well as education I saw him off. When I was there I came to know that he was not content with present and past government of Nepal though he believes in communism. He is a man of letters too. He has published an anthology of Nepali poetry and recently translated Garun Puran in Nepali from Sanskrit.
Then I went to my Sanima`s home to have lunch. I didn't stay long there. I had lunch and moved to Pumdi on motorcycle where Khemraj Guru, an honest leader of Nepali Congress, and my maternal father in law resides. I went there only to see him who was undertreatment and felt happy seeing him with his spouse taking care of a cow. I spent half an hour and moved to his brither`s home where I was heartily welcomed though father in law and brother in law were out of home. I wished to visit Pumdikot where one of the biggest images of lord Shibha is underconstruction.I reached there I found that it was like a piece of heaven from where we can see the summits of Mount Annapurna Machhapuchure and Fewa lake on its bottom to the north of this hill. Two airports and big plain land stretching to the eastern parts and seeing my own birthplace to the east and Saynja district on the west south from there. It is boardering part pf Kaski and Synja district too. I saw terraced field ith various vegetables, White Gumba to its east and yellow mustard field and green wheat as well as potatoes and varoius vegetables on the plain ground of Pokhara valley. I took some snaps. While observing there I met two middle aged men, Mahedra Baral a local and the next one a Bangali. I had no words to express my happiness but felt sad to know that he was not happy with the performance of present government though he actively involved in politics of communist. He said, "I made the mayor win but now he listens only to his henchmen". It´s not good symptom. Thus his words made me think that contemporary political parties and their leaders have to change there attitude and performance.

After an hour staying there I again went to my Mama`s home where I had khaja and returned with a bag full of vegetables .I called my brother who was involving in marriage ceremony at Gagangauda. I went there and we two brother went home together. As our daily recitation of Swosthani Katha, we went to the bed and watched Bishnupuran and slept. Next morning after getting fresh, I had lunch and moved to Thadobidi and Jhauri where I met my uncle and aunts as well as my cousins there. I sipped a cup of tea and moved towards Kalika.

When I arrived at Kalika Vanjyang, I wished to have a cup of tea. I prayed Kalika Ma and Ganesh. While sipping tea, the middle aged woman inquired about me , talked about land and the children I came to know that Amrit Adhikary´s home was nearly a hundred meter ahead to the east from the tea shop , was regularly touched with his father when he was in Qatar. I arrived at his home. When I reached at Amrit`s home, his mother was carrying a handful of green bough grass for hybrid and local goats. She didn't know me and introduced myself. She didn't allow me to move from there. She gave me oranges and guava from her own and apple as well as tea. I didn't have a word to express my happiness to her and her husband's hospitality. I moved on top of the hill and took some snaps from there. While moving to the next tophil I met two Shrees brother from Baglung and returned back home. We had dinner , watched TV and talked about the past and slept after 10 pm. My visit to Kalika made me realize that how worthy is it to be in touch with kith and keens. The couple made me be more sincere to pour hospitality to the ones who step to our yards and prove the saying- Guests equal gods.

यात्रा, आफन्त र नयाँ चिनजान

७ माघ २०७६
यात्रा, आफन्त र नयाँ चिनजान
यात्राले मानिसमा प्रफुल्लता बढाइदिदोरहेछ, आफन्तले मानवताको डोरोलाई कसिलो पारिदिदोरहेछ भने नयाँ चिनजानले पनि भर्खरै मात्र चिनजानभएको हो भन्नेनलाग्दो रहेछ, अनि शरिरलाई वस्नको लागि सुख समथर भुभागमा भएतापनि जव शिखर वा पहाडका टाकुरामा पुगिन्छ नि अनि लाग्छ त्यस्तो खाल्टोमा पनि मानिस किन वसेका रहेछन भनेर। यी कुराहरु जव आफ्नो वाल्यकाल विताएका बडहरेका डाडाहरु अनि पण्डितहरुको कुलको मन्दिर भएको ठाउँ , म जन्मिएको ठाउँ , सिद्दी गणेश मन्दिर भएको ठाउँ , थापाथर, वस्नेतथर अनि डाँडा गाँउको टाकुरामा पाइला टेक्दा हुनेगर्थ्यो तर अहिले जव मैले मेरा पाइलाहरु कास्की जिल्लाका रमणिय स्थलहरु पुम्दिकोट, झाझरमारे कोट, नोलाङको टाकुरा, रुपाकोट, खडागाँउ, देउरालीले त सोच्न वाध्यवनाइदियो कति काठमाडौंको प्रदुषणमा केका लागि हराउँदै छस भनेर। जहा म पुगे केही क्षणमा चिनजान भएका व्यक्तिले वर्षाएको माया, धेरै समयपछि आफन्तजनमा भेटघाट हुँदा वर्षिएको श्रदालाई कसरी कुन शव्दले अभिव्यक्ति गर्नपर्ने हो मसँग त शव्द नै भएन निशव्द रहे तर म भन्न सक्छु जीवनभरको लागि त्यो क्षण सदा स्मरणिय रहनेछ। अर्कोतर्फ आफन्तबाट भड्किएको मनलाई कसरी भरत वन्न र वनाउन सकिन्छ। भरत मानव सभ्यताका लागि एक अतुलनिय पात्र रहे जसले पूर्णरूपमा लोभ र लालचबाट माथि उठेर आमा कैकैलाई समेत अपराधको भागि सम्झि उनको अनुहार समेत हेर्न नचाहेका व्यक्ति जुव उनको ठूली आमा शुभद्राले सम्झाउँछिन अनि सम्झन्छन र आमाबाट भएको एेतिहासिक भुललाई सच्चाउन जादा निसाद, राजा जनक र लक्ष्मणलाई समेत भ्रममा पारि अन्तमा उनको रामप्रतिको श्रदा, समर्पण, र आदरले वर्तामान रहेका मानिसलाई समेत नतमस्तक पार्न सफल भएका छन। भरत जस्तै पात्रहरु केही मात्रमा हामी देख्न सक्छाै भने अँहकारको भुमरीमा डुबुल्की मार्दै आफैलाई सिद्याउने रावणहरु पनि जिइराखेका छन।

के गर्नु स्वस्थानिको समय छ , दक्ष प्रजापतिले आफ्नै ज्वाइ महादेवलाई त्यतिधेरै अपमान गर्नसक्छन र जस्तो लाग्छ तर पनि यसै समयमा पनि आँखा घुमाउने हो भने हामीले धेरै दक्षहरु देख्नसक्छाै अनि पार्वती पनि जो आफ्नो श्रीमानमाथि गरिएको अपमानलाई सहन गर्न नसकी देहदहन गरी देहत्याग गरेको क्षणहरु। झट्ट हेर्दा स्वस्थानीको कथामा रहेका नवराजलाई हात्तीले माला लगाई लावण्यदेशको राजा चुनेको कथा आैयात लाग्नसक्छ , भित्तामा राष्ट्रपतिको रुपमा लेखिएका प्रचण्ड र २०६२/०६३ आन्दोलनका नायकको रुपमा चिनिएका गिरिजाप्रसाद कोइरालाको तिव्र चाहना हुँदाहुँदै डाक्टर रामवरण यादव राष्ट्रपति हुनु र अहिले पनि माकुने र खनालले चाहना गर्दागर्दै विद्यादेवी भण्डारी राष्ट्रपति हुनुमा कुनै फरक देख्दिन म यी तीन पात्रहरुमा।

जव म पोखरा २८ झाझरमारेमा रहनुभएका मेराे अर्धाग्नीका भानिज दाइ मेरा पनि दाइ श्यामप्रसाद अधिकारी र उहाँको श्रीमती भएको घरमा संयोगले ४ वजेतिर माघ ५ पुगे उहाँहरुले वर्षाएको त्यो प्रेमले म त्यही घर उहाँहरुको साथमा रात विताए। कति दिल खुशिरह्यो त्यो क्षण जसले मेराे कास्की जिल्लाको भ्रमणमा रहेको एक क्षण सदाको लागि डेरा जमाउन सफल यस अर्थमा पनि रह्यो कि भोलिपल्ट विहान चियापिएपछि म घुमफिरमा निस्कने कुरा गर्दैगर्दा उहाँको दाजु विश्वरमणलाई भेटेर जानु अन्यथा नपसेकोमा दाजु विश्वरमणको परिवारले नपठाएको भनि गुनासो गर्नुहुनेछ भनेपछि कति खुशि रहे यद्यपी मेरो व्यक्तिगत भेटघाटलाई भन्दा पनि मेराे जिल्लाका विभिन्न भूभाग भेटी मेरो कर्मस्थलो काठमाडौं फर्कनु नै छ। त्यो खुलेको आकाश, अन्नपूर्ण , माछापुच्छ्रे र धाैलागिरीमा चाँदिजस्त्तै टल्केको हिँउले त त्यही पुगेर एक पटक हिँउखेल्न पाएहुन्थ्यो जस्तो लाग्यो तर मनैमनले मात्र खेली खाना खाइ झाझरमारे कोटमा पुगे। वरिपरि घुमे जता फर्किए पनि सुन्दरै सुन्दरमात्र। पुरै पोखरा देखिने कति अविश्मरणिय स्थान र क्षण। केही क्षणको दृश्याअवलोकन पछि म तल बाटोमा झरी मोटोरसाइकलमा र साैर्यतर्फ मोडिए। मास्ठानको शिवमन्दिरमा रोकिइ एक क्षण त्यहा पनि हराए। जव म नोलेङ डाडामा पुगे त्यही स्थानीय पदम वहादुर गुरुङ र देवी गुरुङसँग भेट भयो र त्यहाँ बाट देखिने सवै स्थानको नामवताउनुभयो। त्यहाँबाट देखिने स्थानहरु क्रमश:
सिक्लेस, तप्रेङ, थाक, मुङ्जा, तारकाङ, ह्याङ्जा, बरालडाडा , खेम्जि, वारचोक, पुरानो र नया भाचोक, सैमर्याङ, साप्ले, ताछे , छलाङ, कयारे, सैमर्याङ, मकैखोला, लुदी, ठूलो ढुङ्गा , थुम्सिकोट, नैदार, पाख्रिकोट, रविडाडा, मिजुरेडाडा, क्यारी, गहते, ठूलोसरा, मुङ्ग्री, सुवारा, राम्चे , भादगाउँ , बेत्यानी लिप्यानी , गिलिङ, करापु, टक्सार कुम्तुङ, धनपोखरा आदि स्थानको अवलोकन गरे र टिपोट पनि। देवी दिदिले कालो चिया खुवाउनु भयो। म आभारी हुँदै लिप्यानी , बेत्यानी, तालवेसी , रुपातालको पूर्वीभागबाट भङ्गरा, तालबाराही मन्दिर हुँदै खोलाको छेउ निस्केर रुपाकोट, खडागाँउ देउरालीको बाटो पारगर्दै फेदी, ढोडवेशी , मालेपाटन र राजाको चाैतारा पुगि साझ दाजु भाइ घर आइ , खाना खाइ, स्वस्थानी वाचनपश्चात केही भाग बिश्णुपराणको कथा श्रवण पछि सुते।

आत्मनिर्भरता

२०७६ -१०-१२
आत्मनिर्भरता नै नेपालको विकासको बाटो हुने
छ
पराधिनताले मानिसलाई उधोगितमा लैझान्छ ठीक त्यसरी नै देशको पनि । त्यसैले आजको आवश्यकता नेपाल र नेपालीलाई कसरी आत्मनिर्भरताको बाटोमा डोर्याउनु हो। यदि प्रत्यक नेपाली आत्मनिर्भर छ भने देशले अरुको भर पर्नुपर्दैन ।आफै आफ्नो काम गर्न सक्छ र आफ्नो आवश्यकता आफै पुरा गर्नसक्ने भएमा देशको विकासमा समेत टेवा पुर्याउन सक्छ। त्यसैले आजको खोज भनेको कसरी नेपाल र नेपालीलाई आत्मनिर्भर बनाउन सकिन्छ।

शिक्षा र रोजगार नै व्यक्ति र देशको सम्पन्नताको आधार हुनेछ । जहां शिक्षा र रोजगार उपलवध हुन्छ त्यहा प्रत्यक व्यक्तिका आवश्यकता पुरा हुनेछ । जव व्यक्तिका आवश्यकता पुरा हुन थाल्छन समग्रमा देशको नै विकास हुन्छ । त्यसैले देशले आफ्नो देशको आवश्यकता पुरा गराउने किसिमको शिक्षा दिलाउन सक्नु पर्छ न कि वेरोजगार उत्पादन गर्ने स्थलोको रुपमा अहिलेको नेपालको शिक्षा वेरोजगार उत्पादन स्थलोको रुपमा विकास भैरहेको छ ।यसलाई रोकी व्यवसायिक शिक्षा दिन सक्नुपर्छ जहाँ प्रत्यक शिक्षार्थीले आफ्नो भविस्य नेपालमा देखोस र विद्यालय र महाविद्यालयले पनि आफ्ना विद्यार्थीलाई नेपालमा नै वसी नेपाल, नेपाली र आफ्ना माता पिताको सेवा गर्नमा उत्साही जमातको निर्माण गरोस। यदि शैक्षिक शँस्थाहरु यस्ता जनशक्ति तयार गर्न सक्छन देशको विकास रोकेर र पनि रोकिने छैन।

Baby

2076-10-13
Today, the same day on 13 th Magh 2066 my youngest kid cried for the first time. How I can express my happiness remembering the day on which she came to this earth for the first time. Wish you happy birthday to you, my Baby. May you have sound health and prosperity and prove the worth of your birth through outstanding performance at various field of human activities on which you involve.

May the almighty help her to choose the right path of humanity to devote her time for the sake of entire universe. Many many happy returns of the day. May you keep on smiling to make other smile too. Wish you that the days ahead you can defeat the hurdles that you face.

Love you and pray for your progress in every field where you step. Once more happy birthday to you our kid.

Time and tide wait for no man

29 January 2020
Time and tide wait for no man
Human beings as well as their organizations do not have golden opportunity forever. It comes rarely in their hands. But they are not able to use them properly. So is the present full government of the Nepal communist party of Nepal. Neither they hoped nor their competitior other political parties guessed their unity and output of the election. The present government should keep in mind that time tide wait for no man. It is their best time.

If the present government of Nepal is able to break the tradition of nepotism, corruption, anarchism, it can change the nation and prove the worth of political revolution that Nepalese did. If not, it will be like - Birds of a feather flock together. It has to realize that all Nepalse whether they casted vote for the present government or not but they are paying the tax regularly at present. If they stop paying tax and avoids its regulation, it can neither maintain peace nor prove the worth of nearly two third majority of the government . Thus it has to develop the concept of equality in every field as mentioned in the present constitution of Nepal. Right person must be in right place. There should be harmony between people who follow different creeds. Only the wise one can grasp the opportunity but the ignorant ones may not. It has to realize that - Good things come to those who wait. Two third majority government is not the product of a single day, it is the output of decades long struggle.

Time is money. Time spent doing nothing means you are not earning. To earn we need both time and skill. If we have time and skill, we can sell the skill and earn the money. So is independency. Dependency leaves every human as a handicapped. From the beginning a single person or the government should make a plan to be independent and put it into effect in no time. It would be better to have hook rather than having stomach full fish. If we have fish as our lunch or dinner, it finishes but if we have hook we can go on fishing every day for our lunch and dinner. Therefore, it would be better to have a hook rather than a fish. We have to know how to manage time properly.

शान्ति सम्झाैतालाई ......

२०७६-१०-१४
नेपाल सरकार र नेपालका अदालतहरु सवैका लागि हुनुपर्छ । नेपालको संविधान ले बाच्न पाउने अधिकारको ग्यारेन्टी गरेको छ । तर के अदालतले साच्चिकै न्याय दिलाएको छ त? न्यायमा ढिला भन्नु नै न्याय नदिनु हो, हैन र? एकै प्रवृतिका मुद्दामा कोही जेलमा छन भने कोही देशको सन्माननीय र माननियमा पदमा आसिन देखिन्छन। जव राजनैतिक आन्दोलन र लुटपातको विचमा भिन्नता छुट्टयाउन सकिदैन सधै सरकार र अदालत विभादमा परिरहन्छ।

शान्ति सम्झाैतालाई समयमा नटुङ्ग्याउदा आजको दिनमा निश्पक्ष भएर हेर्दा रेशम चाैधरी र अन्य विवादास्पद पात्रहरुलाई हेर्दा के भन्ने? विचार अभिव्यक्ति को स्वतन्त्रता नेपालको वर्तमान र विगतको संविधानमा पनि ग्यारेन्टी गरेको थियो तर व्यक्ति हत्या र तोडफोड आगजानी हिजो पनि निसेधित थियो र आज पनि। त्यसैले सरकार अदालत र अदालतबाट न्याय प्रदान गर्ने न्यायमुर्तीहरु यतातर्फ ध्यान दिनै पर्छ। अन्यथा फेरि ठूलो दुर्घटना हुनसक्छ।

मत्स्यन्यायको अन्ते गरी सवैको आत्माले सर्वस्वीकार्य न्यायको स्थापना गर्नु आजको सरकार र अदालतको कर्तव्य ठहरिने छ। अन्यथा एक दिन अहिलेको वर्तमान प्रतिनिधि सभामा सुनिएको गर्जन छोटे राजाहरुको भोलिका दिनहरु असुरक्षित हुनसक्ने छन। आफ्नै सहयात्रीहरु कसरी छोटे राजा भए भन्ने र भन्न खोजिएकाले समयमा नै स्वीकार गरी सही दिशा निर्धारण गरी यात्रा सुरु गरिहाल्नु पर्ने देखिन्छ।

फेरि अर्को पाटो MCC को रहेको छ। यो केहो सवै वुझ्न चाहने नेपालीहरुले अध्ययन गर्न पाउनुपर्छ। अरुबाट प्राप्त सहयोगले देश सम्पन्न बनाउछु भन्नु मुर्खता वाहेक केही हुदैन किनकि त्यहा केही न केही अदृश्य स्वार्थले जरा गाडेको हुनसक्छ। सरकार सहयोग लिनेबाटो खोज्नुभन्दा प्रत्येक नेपालीलाई कसरी आत्मनिर्भर बनाउन सकिन्छ। त्यतातिर सोच्ने हो कि? विदेशिएका नेपालीहरुको पहिचान न कर्मभूमि न जन्मभूमिमा नै छ। केवल देशलाई रेमिट्यान्स भित्र्याइदिने , गाउँ शहर उजाड अनि वृदा बाबा आमाको विचल्लीको माध्यम बनेको छ। यतातर्फ पनि सोच्ने हो कि?

विदेशी पनले गर्दा बाबुआमा पनि अलिक स्वार्थी वनिरहेको अवस्था छ। नेपालमा रहेका आफ्ना नातिनातिना ततेरी वुहारीलाई आफ्नो रोजिरोटिको व्यवस्था मिलाउनको लागि तयार हुदैनन् तर तिनै बाआमा विदेशमा रहेका नातिनातिना ततेर्न जानको लागि आतुर देखिन्छन् । त्यसैले पनि हाम्रो देशको शिक्षाले बाटो विराएको जस्तो देखिन्छ किनकि प्राय अहिलेको नया जनशक्ति न अध्ययनको लागि नत रोजिरोटिको लागि नै आफ्नो देश नेपाललाई प्रथम छनोटको स्थान बनाउन नै सकेको छ।

कुनै पनि देशले शिक्षा आफ्नो देशको आवश्यकता पुर्ति गर्नसक्ने जनशक्ति तयार गर्नुपर्छ। कुनै देशलाई वरवादिमा पुर्याउनु छ भने त्यो देशको शिक्षालाई ध्वस्त पारिदिए पुग्छ किन कि अयोग्य डा विरामीलाई उपचारको सट्टामा मृत्युसैयामा पुर्याइदिने छ, कमसल इन्जिनियरले कमसल भवन वा सडक, कमजोर धर्मगुरुले सामाजिक अस्थिरता र कमजोर शिक्षकले अयोग्य जनशक्ति उतार्ने छन अन्तत देश नै वरवाद हुने छ। शिक्षाको वारेमा नया चिराबाट सोच्नुपर्ने देखिन्छ ।

A leopard cannot change its spot

 January 2020

A leopard cannot change its spot

Everyone has innate quality. Social service is one of the innate qualities that human beings possess. So are dictatorship, anarchism, robbery, egoism and cheating. These are the enemies of them. Those who will to get rid of them have to face a lot hurdles in their life but they are never hopeless and never will to grab something illegally. They feel shattered if they have to involve in treacherous activities but feel happy to sacrifice their life. Although politics is also one of the best ways of social services, leaders of Nepal have taken it as their own property and the way of collecting property. The necessity of present Nepal is not to change the political system but to change in the behavior of leaders and the concerned authorities who are manipulating every sector of Nepal: education, security, health, economic and over all.

Most of the political parties and their leaders got success in achieving political power in Nepal but they were unable to keep to their words that they promised before achieving the power in their hands. They were like – the road to hell is paved with good intentions. Every political revolution in Nepal was for the betterment of the Nepal and Nepalese as well as the upliftment of the subaltern. When the political revolutions got success, only the persons who ruled and the system that was in effect were changed but the mentality was and still is the same. The corruption, postponing the projects, nepotism, anarchism, dishonesty is common phenomenon seen in present Nepal is regrettable. The constitution is in one side but it has been explained differently. Thousands of youths have been compelled to be abroad for the better opportunity for solving hands to mouth problems and educations. How long should Nepal wait to see the equality and true democracy flourishing here?

Present constitution of Nepal and political achievement is seen as the pearls before swine. Swine doesn't know the worth of pearls. Thus right person must be there to handle the pearls. So is the power and pelf of Nepal. A good leader with sound knowledge and farsighted vision can change every sector where he steps. The foremost thing that Nepal needs is the honesty and sincerity of the concerned authority who is leading the nation or institution. If an institution gets a right person to lead, it can change a lot and helps to provide justice to its consumers and organization. But the hired persons who don't have any ideas can do nothing but can defame the system and the persons who appointed him. Thus, justice must be pervasive in every corner of Nepal.

A leopard cannot change its spot. It's because he doesn't know how to change, where to change and why to change. If he has vision and dedication to change the status of people he begins from him and shows other how the progress takes place. The present necessity of Nepal is to change the education system, create jobs in Nepal for the youths, run the industries, bring revolution in agriculture, change the mentality and develop the feeling of work is worship. Everyone has to accept that any type of work is for earning and living. Every work is interrelated. They are complementary to each other. Therefore, everyone has to respect every work whether it is mental or physical or official or of labours and so on. If there is changes in mentality of the authority, there will be changes in Nepal and Nepal can be one of the developed countries and be the most wished to visit nation of the world.

असफलता

०७६ -०९ -२४
प्रत्यक असफलताले केहि सिकाइरहेको हुन्छ। इतिहास यही वताउछ । असफलताले मानिसलाई परिपक्क बनाउछ । केही न केही नया कुरा सिकिरहेका हुन्छन असफलतामा पनि । जसरी जन्म मृत्युको लागि हो भने जीवन कर्मको लागि । मृत्यु शाश्वत सत्य हो भने, खाना अपरिहार्य हो र वस्त्र सामाजिक आवश्यकता हो अर्थात भ्रम पनि मान्न सकिन्छ । मानिस कपडा लगाउन थाले तर जिव जन्तुहरु प्राकृतिक नै छन । उनीहरुको जीवनचर्या र मानिसहरुको जीवनचर्यामा खासै फरक छैन : वस्नु खानु, घुमफिर गर्नु , आराम गर्नु, । फरक त्यती मात्र हो मानिस विवेको प्रयोग गर्छ र तिनै भिमकाय जीवजन्तुलाई आफ्नो अनुकुल प्रयोग गर्न सक्षम भएका छन तर जिवजन्तुहरु आफ्नो विवेकको प्रयोग गर्न सक्दैनन र उनको वसमा छन । ठीक त्यही अवस्थामा चलिरहेको छ नेपालको राजनिति पनि छलनितिको रुपमा । सरकार जनतालाई एक कुरा भनिरहेको हुन्छ तर गराइमा ठीक विपरत छ । त्यसैले सरकार जनपक्षिय वन्न सक्नुपर्छ, दीनहिनको पनि वन्न सक्नुपर्छ । यदि दीनहिनलाई उपेक्षित गर्दै जाने हो भने भोलीको लागि सत्ता सुरक्षित हुनसक्दैन । नेपालका सत्ताधारीलाई हिजोदेखि वर्तमानसम्मका शाषकहरुमा त्यही आरोप लागिरहेको छ : पारिवारिक, निरकुंश, जहानिया, भ्रष्टाचारी , घुषखोरी र स्वइच्छाचारी । जुनजोगी आए पनि कानै चिरेका । खोइ त नेपालको राजनैतिक असफलताले सिकेका पाठहरु ?

सत्ता परिवर्तन भए, व्यक्ति परिवर्तन भए तर कार्यशैली परिवर्तन भएन । एक राजाको स्थानमा धेरै राजा भए भन्ने गुनासो यत्रतत्र सुनिन्छ । यो विडम्वना भएको छ वर्तमान सत्तासिनहरुलाई श्री ५ , श्री ६ र श्री ३ ले सम्वोधनहरु सुन्दै गर्दा हिजोका आन्दोलनहरु र तिनका उपलव्धिहरु अर्थहिन हुनपुगेका देखिन्छन किन ? हिजोका सहयात्रीहरु आज किन एक आपसमा त्यही आक्षेप लगाउदै छन । के यो समय नेपाललाई समृद्दीको वाटोमा डोऱ्याउने हैन र ? राजनैतिक शिदान्तहरु आफैमा त्रुटीपूर्ण हुदैनन । मानिसको आचरणमा परिवर्तन भयो भने र समाजसेवालाई सही अर्थमा कार्यन्वयन भएमा अनि मात्र समाज अगाडि बढ्ने छ । आफ्ना वालवच्चालाई सही आचरण सिकाउन सकियो भने र उनीहरुलाई स्वावलम्वी र आत्मनिर्भर वन्नतिर उत्पेरित गराउन सकियोभने समाज सोतह परिवर्तन हुने छ । सन्तानको लागि गलत तरिकाबाट सम्पती आर्जन गर्ने जुन होड चलेको छ त्यो अप्राकृतिक हो । अप्राकृतिक अभ्यास आफैमा गलत प्रयोग हो । जसले अन्तमा विनास नै निम्ताउने छ जसरी कोकुनमा रहेको लार्भालाई कोकुन फुटाइ पुतली निकाल्नको लागि सहयोग गरिन्छ भने त्यो पुतली लामो समयसम्म जिउन सक्दैन । ठीक त्यसरी नै गलत तरिकाबाट आर्जेको सम्पतिको पनि भविष्य छैन । सडकमा हुइकिदै गरेका चिल्ला गाडीहरु र ठूला वंगला देख्दै गर्दा मानिस भन्न थालेका छन भ्रष्टचारी । हिजो चप्पल थिएन आज गाडी कहाबाट अनि झुपडीबाट महल कसरी ? अहिलेको नेतृत्व सोच्न वाध्य हुने छ गलत आचरणलाई एक दिन लुकाउन सकिएला तर सधैको लाीग हेइन ।

एक गलत दृष्टान्त छ : एक दिन जव देवर्षी नारद विश्व मोहिनीलाई देखेपछि काम वास्नामा फस्छन र उनको विवाहको लागि स्वयम्भरमा उपस्थित हुनको लागि सुन्दर वनाइदिनको लागि नारायणसंग अनुरोध गर्छन तर नारायणले सुन्दर त वनाइदिन्छन तर अनुहार वांदरको । जव उनी स्वयम्भर सभामा पुग्छन उनलाई देखि सवै हास्न थाल्छन । तर त्यही सभामा नारायण पुग्छन र मोहिनीले उनैलाई फुलको माला लगाईदिन्छिन र नारायणसंग उनको स्वयम्भर हुन्छ । नारद नाराण्यणसंग क्रुद्द हुदै सराप दिन्छन : मानव जुनिमा जन्म लिन परोस , पत्निवियोग हुनपरोस र बानररुप भएकाको नै सहयोग लिनपरोस। तर पनि नारदलाई मोहिनिस‌ग विवाह नहुदा उनी ब्माचारीको रुपमा चिनिदैनथे ।

सराप दिसकेपछि नाराद पछुताउछन तर के गर्नु ? यदि नारद मोहिनीसंग विवाह वन्धनमा वाधिएका भए उनको पहिचान समाप्त हुनेथियो जसरी अहिले निवर्तमान सभामुखको भएको छ । नारदको :श्रापले गर्दा नारायण दशरथको छोरा राम भएर जन्मन्छन भने लक्ष्मी मिथिला नरेश जनककी छोरीको रुपमा । तिनै राम लंकापति रावणको संहार गरी पुन रावणको अत्याचारको अन्त्यगरी त्यसवेलाको समाजमा शान्तिको शन्देश फिजाएका थिए ।