ब्रह्मा त लज्जित हुनुपरेको थियो भने मानिस...

 २०७९/०४/१०

ब्रह्मा त लज्जित हुनुपरेको थियो भने मानिस...

भगवान कृष्णको लिला देखि ब्रह्मालाई लोभ लागेछ। एक दिन बृन्दावनमा पुगि सम्पूर्ण ग्वाला र गाईलाई गुफामा बन्दी गराई ब्रह्मलोक जानुभएछ। जव आफ्नो दरबारको अगाडि पुग्नुभयो दरबारका सुरक्षागार्डले गेटमा नै रोकिदिएछन्। मै ब्रह्म हु भन्दा नि पत्याएनन्। न पत्याए यसो हेर्नुहोस् त । हाम्रो ब्रह्म त आफ्नो आसनमा नै हुनुहुन्छ भनेपछि कृष्ण देखि लज्जित हुनुपरेको थियो। ब्रह्म पृथ्वीमा आइ आफुले गुफामा थुनेका ग्वाला र गाईलाई जस्ताको त्यस्तै रुपमा छोड्नुपरेको थियो।

ब्रह्मा त लज्जित हुनुपरेको थियो भने पृथ्वीमा रहेका मानिसहरू त झनै लज्जित हुनुपर्ने दिन आइपर्छ। यदि कोही व्यक्ति कुनै ठाउँमा योग्य नहुँदा नहुँदै कसैको निगाहमा पुगेको छ भने उससँग रहेको दम्भ धेरै टिकाउ हुदैँन। आफुलाई योग्य बनाउनको साटो यदि कोही व्यक्ति कसैको पिच्छुलग्गु बन्दै हिड्छ भने उसको आफ्नो पहिचान गुमाउँछन् नै। त्यसैले जो कोही पनि केहीको प्रलोभनमा परेर केही प्राप्ति गर्छ त्यसले उसलाई सन्तुष्टि दिन सक्दैन किनकि जो उसले प्राप्ति गरेको हुन्छ त्यो कसैको निगाह स्वरुप हो।

प्रत्येक नागरिक आफै आत्मनिर्भरको मार्ग रोज्नुपर्छ। जसले प्रत्येक क्षणमा उसलाई उर्जा दिन्छ। त्यही उर्जाले नै उसलाई उसको जीवनको मार्ग निर्धारित गरिदिनेछ। अरुको इर्श्या गर्नु, चाकडी चाप्लुसी गर्नु मानवीय दुर्गुण हुन। यीनलाई त्याग्न सक्नुपर्छ। जो त्याग्नसक्छ उसलाई कहिले पनि समस्या पर्दैन। समस्यामा पनि उ रमाउँछ र निकासा निकाल्छ पनि।

सबैले बुझ्नुपर्छ छल र कपटले एक छिन अल्झाउन सकिन्छ तर सधैंको लागि सम्भव छैन। समय बलवान छ र समयले नै सबैको हैसियत देखाइदिन्छ।