मेरा बा र गुरु अनिरुद्र आचार्यको प्रवचनले देखाएको मार्ग एकै!

 २०७९/०३/३२

मेरा बा र गुरु अनिरुद्र आचार्यको प्रवचनले देखाएको मार्ग एकै!

जव भारत अंग्रेजको गुलाम थियो, अंग्रेजहरु कसरी भारतीयहरुको कमजोरी पत्तालगाउँथे र सोही अनुसार कार्य गर्थे भन्ने दृष्टान्त गुरु अनिरुद्र आचार्यको प्रवचनले पस्किएको सन्देश आज नेपालीहरुको लागि ठिक त्यही दुरदसा भएको अवस्था छ। गुरुको पस्काइ थियो:

उहाँले प्रसंग प्रस्तुत गर्दै भन्नुभयो एक दिन ठूलो मन्दिरको एक पुजारीलाई एक अंग्रेजले अपहरण गरी एक कोठामा राखी उसको कमजोरी खोज्न लागेछन। सुरुमा प्लेटभरी मासु राखेर बन्दुकको नाल पुजारीको कन्चडमा राख्दै भनेछ: यदि मासु खाइस भने तलाइ मुक्त गरिदिन्छु।

पुजारीले जवाफ दिए गोली ठोकेर मारिदे मासु खादिन। यो महापाप हो भनेछन र पुजारीले मासु खाएनन्। अंग्रेज हार खायो।

फेरी दोस्रो पटक सुनका सिक्काहरु देखाउदै चाहेजति लैजा। सुन लगिस भने स्वतन्त्र छोडिदिउला भनेछ।

पुजारीले सुनमा कलि बसेको छ, सुन लिनुभनेको पापको भारी बोक्नु हो भनेछन् यसलाई पनि इन्कार गरिदिएछन्।

फेरी त्यो अंग्रेजले कोठामा सुन्दरी लगेर सुन्दरी गमन गरेमा मुक्त गरिदिन्छु नत्र गोलिले मारिदिन्छु भनेछ।

पुजारीले आफ्नो स्त्रीबाहेक अरुसँग सहवास गर्नु महापाप हो यो गर्न सक्दिन। नारी त आमा ,छोरी बुहारी वा अन्य केहीको रुपमा लिने गरिन्छ भनेछन्। अंग्रेज हरेस खादै पुजारीलाई बन्दक राख्दै बाहिर निस्कियो।

अन्तमा पुजारीको साथमा रक्सी लिएर गएछ। यो रक्सी खाइस भने छोडिदिन्छु भनेछ। मानिनस भने मारिदिन्छु भनेछ। बच्ननको लागि भने पनि रक्सि खाइदिन्छु। सु गरे गैहाल्छ भन्ने पुजारीलाई लागेछ। पुजारीले घुटुघुटु रक्सी पिएछन्।

जव ती पुजारीले रक्सि पिए , प्लेटमा रहेको मासु पो खान थाले, थैलामा रहेको सुन लिन थाले र अन्तमा ती सुन्दरीसँग सहवास गर्न तयार भए।

पुजारीलाई रक्सी पहिला खुवाए तर अहिले रक्सीले उनलाई खादै छ।

यो प्रवचन श्रवण गरिसकेपछि मेरो बुवाको बारम्बारको भनाईलाई सम्झने गर्छु बाबु हो खान मन लाग्छ भने भैंसीको मासु खाएपनि केही भन्नेछैन तर रक्सी कहिल्यै पनि नखानु है। मेरो बुवाको अर्ती थियो। मलाई लाग्ने गर्थ्यो यो अर्ति हामीलाई मात्र हो। तर यो अर्ति त समग्र मानव समाजको लागि पो रहेछ।

आज समाज बिग्रेको छ। सरापमा मान्छे डुबेको छ। प्रवचन दिने देखि टेलिभिजनका स्क्रिनमा धर्मको व्याख्या गर्नेहरु पार्टीमा खुट्टा र जिब्रो बंगाएको देख्दा केही बोल्दिन केवल मेरा बाको ती बाणीलाई सम्झने गर्छु।

आज नेपालको दुरदसा पनि रक्सि खाने मान्छेले होइन रक्सिले खाएको मान्छेको कारण, नेतृत्वको कारण नै हो। कहिले काँही त उदेग लाग्छ भट्टीमा गएर रक्सी धोक्दिन्छ, अनि आफैंलाई ठूलो हिन्दु ठान्छ, फेरि अर्कोको रक्सी खाइदिन्छ अनि सदाको लागि श्रापको पात्र बन्दछ पत्तो पाउदैन किनकि उ नसामा डुबेको हुन्छ।

जब नसामा डुब्न थाल्छ, उसको विवेकले काम गर्दैन। नसा सँगै अरुको नुन पनि खाएको हुन्छ। जब अर्काको नुन खान्छन त्यो बोझिलो हुन्छ। आजभोलि देख्ने गर्छु पढेलेखेकाहरु , कलम चलाउनेहरू अगिल्लो दिनसम्म एक कुरा जब भट्टीको वास हुन्छ नी कुरै फेरिन्छ थाह छ किन?

किनकि त्यहाँ कलिले आक्रमण गरिसकेको हुन्छ, विवेक गुमेको हुन्छ। जब विवेक गुम्छ, उ नांगिसकेको हुन्छ र गलत निर्णय गरिदिन्छ। एक क्षणको निर्णयले पुरा संस्था, संगठन ध्वस्त हुन्छ। जव संस्था र संगठन ध्वस्त हुन्छ, राष्ट्र पनि ध्वस्त हुन्छ। जव राष्ट्र ध्वस्त हुन्छ, मानवता पनि ध्वस्त हुन्छ।

त्यसैले रक्सी खानेले पनि खानु औषधिको रुपमा तर नसाको रुपमा होइन है। हैन भने तपाईको पनि हालत त्यही मन्दिरको पुजारीको जस्तै हो।